[Προβολείς] Τσικνοσάββατο

Τη νύχτα που σήκωσαν μύτη οι καμινάδες και γέμισε καπνούρα όλη η πόλη, στο Σινέ Κεραμεικός κάποιοι έψηναν ρέγγες με προσάναμμα την τύχη μου μέσα. Θα βήξω δυο-τρεις φορές και μετά θα πνίξω τον καημό μου σ’ ένα μαντιλάκι από δαντέλα. Τι διάολο; Δεν είμαστε δα στην εποχή της Μαργαρίτας Γκοτιέ, ούτε και ο πρόεδρος Φώτης είναι, να πεις, ο Αρμάνδος. Στο μεταξύ, μαθαίνω ότι στο επόμενο πάλης ξεκίνημα αντί για κόκκινα γαρίφαλα θα κρατάμε καμέλιες, αλλά δεν παίρνω κι όρκο. Με τέτοια αιθαλομίχλη πού να σου προκόψει φυτό. Ενα βιβούρνο lucidum, ακόμη κι αυτό μου κάνει κόνξες. Θα το ξεπατώσω και θα το ρίξω, μου φαίνεται, στο τζάκι, να συμβάλω κι εγώ στο κοινωνικό μας βρογχόσπασμα.

Ο βήχας και ο έρωτας δεν κρύβονται, να οργανωθούμε όμως λιγάκι, ρε παιδιά. Δεν γίνεται να βήχω μόνο εγώ κι εσάς να σας έχει βγει η λίμπιντο στον γιακά και να κατηφορίζει προς Κουμουνδούρου. Μία η ντουντούκα – τέσσερις εμείς, αυτή είναι η σωστή μοιρασιά και αυτό έχω σκοπό να κάνω εφεξής, τουλάχιστον μέχρι να επιστρέψει ο πρόεδρος Αλέξης με τα τάπας από τη Μαδρίτη. Τάπα ή πίρος ή βούλωμα ή πες το όπως θες, αυτό πάντως που του έκανε ο Μελανσόν δεν μαζεύεται ούτε με αντιπλημμυρική αντλία αξονικής παροχής.