[Προεκτάσεις] Πρόγραμμα;

Σύμφωνα με όσα έγιναν γνωστά, ο ΣΥΡΙΖΑ συγκροτεί ομάδες που θα εκπονήσουν κατά τομέα το κυβερνητικό του πρόγραμμα. Είναι η πιο σοβαρή είδηση από την Κουμουνδούρου το τελευταίο διάστημα. Το λιγότερο που πρέπει να έχει ένα κόμμα που θέλει να κυβερνήσει είναι κυβερνητικό πρόγραμμα. Και ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως εμμέσως παραδέχεται τώρα, δεν είχε. Οτι αποφάσισε να καταρτίσει είναι καλό σημάδι. Εφόσον υπάρχουν, όμως, ορισμένες προϋποθέσεις.

n Κατά πρώτον, πρέπει να είναι ένα πρόγραμμα που θα ολοκληρωθεί και θα γίνει γνωστό πριν από τις εκλογές. Αν είναι κουβέντα να γίνεται γενικώς, αλλά να τα αφήσει όλα ανοικτά για μετεκλογικές οριστικοποιήσεις – προφανώς διότι θα προκύπτει κατά θέμα αδυναμία εσωκομματικών διευθετήσεων – τότε δεν θα πρόκειται για πρόγραμμα αλλά για μπαλαμούτι. Αν ένα κόμμα δεν θέτει προεκλογικά στην κρίση των πολιτών την τελική θέση του για κάθε θέμα, απλώς προσπαθεί να τους εξαπατήσει.

n Δεύτερον, ένα πρόγραμμα πρέπει να είναι συγκεκριμένο ως προς τον χρόνο και ως προς τα μέσα υλοποίησης. Διαφορετικά δεν είναι πρόγραμμα, είναι ευχολόγιο. Τα προγράμματα έχουν τη δυσκολία ότι για να είναι προγράμματα πρέπει να περιλαμβάνουν το χρονοδιάγραμμα υλοποίησής τους και τους πόρους που θα χρειαστούν. Αν ένα κόμμα υπόσχεται τον ουρανό με τ’ άστρα για να γίνει αρεστό σε όλους, αλλά δεν λέει και πώς θα χρηματοδοτήσει τις υποσχέσεις του, επίσης κοροϊδεύει τους ψηφοφόρους – και από τέτοια έχουμε χορτάσει.

n Τρίτον, πρέπει να είναι ένα πρόγραμμα που θα αφορά την Ελλάδα. Δηλαδή μια χώρα που βρίσκεται σε βαθιά κρίση, χρωστάει 320 δισ. ευρώ, έχει 30% ανεργία, δεν έχει παραγωγική μηχανή και διοίκηση, έχει προβληματικό πολιτικό σύστημα, αλλά ταυτόχρονα μετέχει στους πιο προχωρημένους υπερεθνικούς οργανισμούς και πρώτα από όλα στην Ευρωπαϊκή Ενωση και στην ευρωζώνη. Επιπλέον, το στίγμα της στον διεθνή χώρο έχει συγκεκριμένες γεωπολιτικές παραμέτρους τις οποίες έχει υιοθετήσει ποικιλοτρόπως ο ελληνικός λαός και δεν νοείται αλλαγή προσανατολισμού χωρίς τη συγκατάθεσή του.

Εφόσον στο υπό εκπόνηση πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ συνυπάρχουν αυτές οι τρεις προϋποθέσεις είναι καλοδεχούμενο. Αν όμως πρόκειται για συρραφή μεγαλοστομιών, δημαγωγίας και υποσχέσεων χωρίς αντίκρισμα, δεν θα είναι τίποτε περισσότερο από εγχειρίδιο λαϊκισμού. Και από αυτή την άποψη, ο Τσίπρας καλείται να πάρει την πιο κρίσιμη απόφαση της σταδιοδρομίας του. Γιατί, όπως έγραφε ο Τσέχοφ, «όταν φωνάξεις “εμπρός” πρέπει να κάνεις εντελώς ξεκάθαρο προς ποια κατεύθυνση».