[Προβολείς] To κοριτσάκι με τα σπίρτα

Ισως γι’ αυτό είναι το μόνο παραμύθι που δεν αγαπούν τα παιδιά. Επειδή από τα φανταστικά πλάσματα του δανού παραμυθά είναι το πιο χειροπιαστό. Δεν υπαινίσσεται τον πόνο παρά τον βγάζει με ορμή στην επιφάνεια, να πιτσιλίσει τον κόσμο ολόκληρο με τα καμένα δάχτυλά του. Μια νύχτα χριστουγεννιάτικου χιονιού, ένα φτωχό κοριτσάκι κοιτάζει τους περαστικούς με τα ιπτάμενα κασκόλ και τα πολύχρωμα πακέτα. Βρισκόμαστε στη Δανία του 1845, ή μάλλον στην Ελλάδα του 2013 με τα δελτία ειδήσεων να μας πληροφορούν ότι η μητέρα της μικρής Σέρβας που πέθανε προχθές από μαγκάλι οδηγήθηκε στις Αρχές με την κατηγορία ότι άναψε η ίδια τα σπίρτα αντί για το ξεπαγιασμένο κορίτσι, καταπώς το θέλει το παραμύθι. Σε ταπώσαμε, Χανς Κρίστιαν Αντερσεν, σκέφτηκα. Γίναμε η Δανία του τρόμου.

Μετά κάθησα να μετρήσω πόσα χρόνια πάνε από τότε που είδα την ασπρόμαυρη ταινία του Ζαν Ρενουάρ, και μου φάνηκε ότι έχουν περάσει αιώνες. Αιώνες μου είχε φανεί πως κράτησε και το φιλμ, κι ας είχε διάρκεια μόλις 29 λεπτά της ώρας. Για πότε βγήκα από αυτό το γκρεμίδι την Ταινιοθήκη της Ελλάδος, για πότε κουτρουβάλησα τα τριάντα εννέα σκαλοπάτια του, για πότε πετάχτηκα έξω στην οδό Κανάρη, ένας Θεός το ξέρει. Αν και έχω αρχίσει να αμφιβάλλω ζωηρά για τις προθέσεις του.