[Επιφυλλίδα] Μανώλης Καραγάτσης

Δεν πρόκειται για συγγενή του δημιουργού του «Γιούγκερμαν» και της «Μεγάλης Χίμαιρας», αλλά για το ίδιο τον Καραγάτση αυτοπροσώπως. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς συγγραφέας ή άνθρωπος των γραμμάτων, για να ξέρει πως το όνομά του δεν υπήρξε και δεν είναι «Μανώλης». Δεκάδες βιβλία του και εκατοντάδες ή μάλλον χιλιάδες κείμενά του, σε εφημερίδες και περιοδικά, από το 1928 που παρουσιάστηκε στα Γράμματα με το διήγημά του «Η κυρία Νίτσα» στη «Νέα Εστία», ώς τον Σεπτέμβρη του 1960 που πέθανε, φέρουν την υπογραφή «Μ. Καραγάτσης».

ΤΟΝ ΕΙΧΑΝΕ ΒΑΦΤΙΣΕΙ «Δημήτρη», οι στενοί του φίλοι τον φώναζαν «Μίμη», ο ίδιος λέγεται πως με το «Μ» παρέπεμπε στον Μίτια των «Αδελφών Καραμάζοφ» του Ντοστογιέφσκι, που ήταν αγαπημένος του ήρωας. Αλλά το «Μανώλης» δεν γράφτηκε και δεν ειπώθηκε από κανέναν ποτέ και πουθενά. Ποτέ και πουθενά; Ανακριβέστατο. Σε πολλές ιστοσελίδες καθώς και σε μια ηλεκτρονική εγκυκλοπαίδεια ο Καραγάτσης έχει μετονομαστεί, φαρδιά πλατιά, σε «Μανώλης». Γεγονός που σημαίνει ότι ο πρώτος που «ανήρτησε» τον Καραγάτση με το όνομα αυτό – ώσπου να τον αντιγράψουν και οι άλλες αμαθέστατες κότες – αγνοούσε ακόμη και την ύπαρξή του ως συγγραφέα. Θεωρούσε όμως επαρκή τον εαυτό του, ότι είναι πλέον σε θέση να πληροφορεί τους άλλους. Το ίδιο το λάθος δεν έχει πραγματικά καμιά σημασία. Ο  Καραγάτσης δεν έχει να πάθει τίποτα απολύτως, ακόμη και αν του δίνανε ως όνομα οποιοδήποτε συμβαίνει να αρχίζει από το γράμμα «Μ» – για παράδειγμα Μάριος ή Μάκης. Το πρόβλημα έγκειται αλλού. Εγκειται στον άνθρωπο που κάνει το λάθος και στον άνθρωπο που το αναπαράγει, ενώ είναι σίγουροι και οι δυο πως ακόμη κι αν γίνει αντιληπτό, δεν πρόκειται να υπάρξει καμιά συνέπεια για τους ίδιους, καθώς το μέσον που χρησιμοποιούν χαρακτηρίζεται από την ελευθερία του «μπάτε σκύλοι αλέστε». Είσαι ελεύθερος δηλαδή να γράψεις για οποιοδήποτε θέμα ό,τι σου καπνίσει, χωρίς έστω στοιχειωδώς να έχεις ελέγξει τον εαυτό σου ως προς αυτό που θέλεις να μεταδώσεις.

ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ να μην έχουν διαβάσει στις ιστοσελίδες και στην ηλεκτρονική εγκυκλοπαίδεια τη λανθασμένη εκδοχή του ονόματος του Καραγάτση άνθρωποι που συμβαίνει να γνωρίζουν πώς ακριβώς υπέγραφε τα βιβλία του. Για να μην αντιδρά κανείς τους ώστε όποιος ευθύνεται για αυτή την παραποίηση να υποχρεώνεται να αλλάξει το λάθος σε σωστό, σημαίνει πως θεωρούν το Ιντερνετ ένα ανυπόληπτο μέσον, που δεν χρειάζεται να του δίνει κανείς σημασία.

Να χρησιμοποιείς όμως κάτι ή μάλλον να κρέμεσαι κυριολεκτικά από πάνω του – όπως συμβαίνει με πάρα πολλούς – ενώ έχει συκοφαντηθεί μέσα σου η αξία του, σημαίνει ότι παραχωρείσαι συνειδητά σε ένα λάθος, σαν να πρόκειται για μια κίνηση εντελώς φυσιολογική. Ενα λάθος που δεν αφορά πια σε ένα όνομα, αλλά θα ήσουν πρόθυμος να το δικαιολογήσεις σε καθετί που θα σου λέγανε ή θα θέλανε να σου μάθουν ως αλήθεια και μάλιστα αναμφισβήτητη. Σαν να έχεις αποφασίσει να ζήσεις μέσα στο ψέμα χωρίς να ανησυχείς ή και να αηδιάζεις. Αντίθετα σαν να μη συμβαίνει τίποτα το ιδιαίτερο.

Οταν χάρις σε εποχές όπου το λάθος μετρούσε και σπεύδανε να ζητήσουν συγγνώμη ή να επανορθώσουν οι άνθρωποι που το είχανε διαπράξει, προκύψανε οι εφιαλτικές σημερινές κοινωνίες, αντιλαμβάνεται κανείς τι πρόκειται να γεννήσουν εποχές όπου το λάθος διεκδικεί μια ισότιμη θέση με το σωστό. Και μάλιστα όχι ως πληροφορία που τη διακινεί το κουτσομπολιό, αλλά μια παντοδύναμη κοσμοκρατορία.