[Προβολείς] Χάπι end

Από την εποχή που ο Βασιλάκης Καΐλας  μεταμορφωνόταν σε Δημήτρη Παπαμιχαήλ και ο λουστράκος  σε γιατρό. Από τότε σοβεί η βουλιμία μας για πολλά και ακριβά φάρμακα, φάση διόλου δυσεξήγητη αν υπολογίσει κανείς την πενία του γενικού πληθυσμού και την εμποδισμένη πρόσβασή του σε υπηρεσίες υγείας. Αργότερα το σινεμά έγινε έγχρωμο και τα οικιακά φαρμακεία κάτι σαν οικιακά θησαυροφυλάκια. Χωρίς τα τζοβαΐρια μου μπορώ, χωρίς μπεταντίν και αντιβιωτικά ευρέος φάσματος στην καβάντζα δεν κάνω ούτε βήμα. Το ξέρει αυτό ο Τσίπρας και γι’ αυτό  αναπτύσσει συμπεριφορές Τιερί Ρουσέλ της Αθηνάς και των αείμνηστων Labaratoires Roussel, εάν θυμάστε.

Τι νομίζεις; Κι εγώ φοβάμαι να καταπιώ το χύμα χαπάκι. Ψέματα να πω; Η φίλη μου η Αννα όμως που κατοικοεδρεύει στο Λονδίνο δεν φοβάται καθόλου να το δώσει στα παιδιά της, ούτε υποψιάζεται τον εκεί γιατρό του εθνικού συστήματος υγείας ότι τα πιάνει από Πακιστανούς και Ινδούς. Οπως μάθει κανείς, κι εγώ έχω μάθει χρόνια τώρα να τ’ ακουμπάω στις φαρμακοβιομηχανίες κι ας ανεβοκατεβαίνουν τα όρια της χοληστερόλης μου σαν το τρενάκι του τρόμου, κάθε μέρα κι άλλο φιρμάνι. Λήχτε το όμως κάπου παιδιά μου για να ξέρω κι εγώ τι θα κάνω. Να την αφήσω στα 320 ή θα γυαλίσει η μούρη μου και θα με υποψιάζονται για υαλουρονικά και μπότοξ;