[Επιφυλλίδα] Η Μέρκελ στην Πανεπιστημίου

Προχθές το Σάββατο το βράδυ, γύρω στις 9, Πανεπιστημίου και Αμερικής είχε δημιουργηθεί σχεδόν το αδιαχώρητο σε ανθρώπους και παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Ενας άνευ προηγουμένου συνωστισμός στις διαβάσεις, ολιγόλεπτος έτσι ή αλλιώς, αφού το πλήθος θα διοχετευόταν ή στα φαρδιά πεζοδρόμια της Πανεπιστημίου ή στα παρακείμενα θέατρα της Αμερικής και της Βουκουρεστίου. Στις πρωτόγονες όμως κοινωνίες, όπως ακριβώς είναι η δική μας, η εντύπωση που θέλουμε να κάνουμε, ιδιαίτερα όταν πρόκειται να μας ακούσουν άγνωστοί μας, σπρώχνει σε ακραίες μορφές παραλογισμού.

Ενας νέος άνδρας, μετρίου αναστήματος, που αν συνέβαινε να τον γνωρίζεις δεν θα τον θεωρούσες επικίνδυνο κραυγάζει ώστε να τον ακούει όχι μόνο η τετραμελής συντροφιά του αλλά και οι τουλάχιστον είκοσι περαστικοί που στέκονται στη διάβαση: «Δεν είναι κατάσταση αυτή. Παρκάρουν όπου βρουν. Κορόιδο είμαι εγώ που το πηγαίνω στο πάρκινγκ. Αλλά καλά μας κάνει η Μέρκελ. Να πάει τις συντάξεις κάτω από 300 ευρώ». Ακόμη και αν οι πληροφορίες του «αγανακτισμένου» συμπολίτη τού επιβεβαίωναν εξακριβωμένα ότι τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα ανήκαν εξ ολοκλήρου σε συνταξιούχους  – αν είναι ποτέ δυνατόν! – θα ήταν αδικαιολόγητη η τόση οργή του.

ΜΗ ΣΥΖΗΤΗΣΟΥΜΕ το ότι ένας καλοβαλμένος, «κανονικός», άνδρας, που έχει βγει με την παρέα του να ψυχαγωγηθεί, αποφασίζει να εκτεθεί ως γελοίος. Μην επιμείνουμε καν στο γεγονός ότι ο άνθρωπος αυτός, κατά βάθος, αισθανόταν την πρόθεσή του να ψυχαγωγηθεί το Σάββατο το βράδυ να ολοκληρώνεται, θεωρητικά έστω, με την προοπτική κάποιοι άγνωστοί του να ταλαιπωρηθούν ή και να δυστυχήσουν – αφού κάτι τέτοιο θα σήμαινε η περικοπή. Είναι αδύνατον όμως να παρακάμψουμε το ανακάτωμα του ονόματος της Μέρκελ μέσα στον σύντομο δεκάρικό του. Πράγμα που σημαίνει ότι αν την έβλεπε επικεφαλής της Δημοτικής Αστυνομίας να ξηλώνει αυτοπροσώπως τις πινακίδες των παρκαρισμένων αυτοκινήτων θα είχε πραγματοποιηθεί ένα όνειρό του. Οτι την τάξη που επιθυμούσε έβλεπε να την επιβάλει η ίδια η εξουσία. Το ότι η εξουσία αυτή σε άλλες στιγμές θα είχε καταδυναστεύσει και τον ίδιο δεν είχε καμία απολύτως σημασία.

Σημασία είχε το ότι αν γινόταν να τον ακούσει η Μέρκελ και να του δώσει τα συγχαρητήριά της, η ζωή του θα αποκτούσε ένα νόημα που τώρα το στερείται. Θα έφθανε χωρίς ενδοιασμούς να εξελιχθεί στον καλύτερο σύμβουλό της, για το πώς θα ήταν δυνατόν η γερμανίδα καγκελάριος να καθυποτάξει την Ευρώπη και τον κόσμο ολόκληρο. Για να τον επιλέγει η ίδια η εξουσία για μια τόσο υψηλή αποστολή θα σήμαινε ότι έπρεπε να δραστηριοποιήσει τον χειρότερό του εαυτό, όπως ακριβώς τον εξέφρασε, χωρίς κανείς να του το ζητήσει, στη διάβαση της Πανεπιστημίου.

ΓΙΑ ΠΟΛΛΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ μπορεί να αποστρέφεται ή και να μισεί κανείς τους πολιτικούς. Για έναν όμως λόγο μπορεί να τους λυπάται, χωρίς ωστόσο να του γίνονται συμπαθείς. Για την αηδία που θα πρέπει να αισθάνονται, όσο και αν το κλίμα για να αναπτυχθεί το έχουν εκθρέψει οι ίδιοι, ότι δεν χρειάζεται παρά ένα νεύμα τους ώστε άνθρωποι που εκφράζονται κατά της εξουσίας να γίνονται οι καλύτεροί τους «φίλοι». Να εξηγούν μάλιστα στους πολιτικούς ότι τους ίδιους τους εκτιμούν και συχνά τους θαυμάζουν αλλά «ιδεολογικά» είναι υποχρεωμένοι να κρατάνε τις αποστάσεις τους από την εξουσία αυτήν καθαυτή.

Πριν από περίπου έναν μήνα διαβάσαμε στη γειτονική στήλη της «Φοίβης» ότι το αυγό του φιδιού επωάζεται μέσα στο ψυγείο, δίπλα στο βούτυρο. Αλλά και σε έναν κεντρικό δρόμο ενώ πηγαίνει κανείς για να ψυχαγωγηθεί.