[Ενστάσεις] Βίβα Μήτρογλου

Η Ελλάδα είχε την ευτυχία να πανηγυρίσει αθλητική επιτυχία που δεν συμβολίζει ότι είμαστε πλασμένοι από το DNA που ξεχωρίζει αλλά ότι, αν έχουμε θέληση και εμπιστευτούμε τους κατάλληλους ανθρώπους, μπορούμε να τα καταφέρουμε, από την εποχή του Γκάλη και του Γιαννάκη – τότε που ο Πορτοκάλογλου τραγουδούσε: «Είμαστε πια πρωταθλητές».

Προηγουμένως, ηττήθηκε ο εθνοχουλιγκανισμός μιας νεόπλουτης αντίληψης για τον αθλητισμό, στη βάση της οποίας θα μπορούσε κανείς να αναγνωρίσει στοιχεία που, μετέπειτα, γιγάντωσαν τη Χρυσή Αυγή. Την ήττα αυτή επισφράγισε μια άλλη μεγαλύτερη ήττα, αυτή της κοινωνίας, που παραδομένη στο πελατειακό πολιτικό σύστημα ούτε που κατάλαβε πώς οδηγήθηκε στη χρεοκοπία και, κυρίως, πώς πλήρωσαν δυσανάλογα τις συνέπειες τα χαμηλά κοινωνικά στρώματα. Η τεράστια πολιτική, ιδεολογική και ηθική κρίση που ακολούθησε την κατάρρευση, άφησε μια επίγευση απογοήτευσης και απελπισίας. Ο κόσμος, κουρασμένος από τη λιτότητα, την ανεργία, αλλά και από την αίσθηση ότι τίποτα δεν αλλάζει, τίποτα δεν μεταρρυθμίζεται, κουρασμένος δηλαδή από τις συνέπειες της διαχείρισης της κρίσης από τα κόμματα, συμβιβάστηκε με ένα δυσοίωνο μέλλον, χωρίς προοπτικές, χωρίς ελπίδα. Αποτέλεσμα του κλίματος αυτού είναι και το γεγονός ότι, όλο αυτό το διάστημα, δεν αναδείχθηκε ούτε ένα μαζικό λαϊκό είδωλο από τα σπλάγχνα της κοινωνίας, που να το αγκαλιάσουν και να πιστέψουν σε αυτό ευρύτερα κοινωνικά στρώματα – και ιδίως εκείνοι που μάτωσαν περισσότερο στην κατάρρευση.

Ωσπου, χθες, εδραιώθηκε η μορφή του Κώστα Μήτρογλου. Πρόσωπο του ποδοσφαίρου, του πιο μαζικού, πλην απαξιωμένου επίσης αθλήματος (λόγω της «παράγκας», της βίας που υποθάλπεται από τους συλλόγους και μιας γενικευμένης απαξίωσης, που δεν είναι ευθέως ανάλογη της απαξίωσης έως χθες μεγάλων συλλόγων), ο γκολτζής που χθες το βράδυ έστειλε την Εθνική Ελλάδας στη Βραζιλία προέρχεται από την προ της χρεοκοπίας Ελλάδα. Δεν τον λάτρεψαν τότε. Θεωρήθηκε δευτεροκλασάτος στην ομάδα του, τον Ολυμπιακό, ο προπονητής Βαλβέρδε δεν τον πήγαινε με τίποτα, χρειάστηκε να καταλήξει στον Πανιώνιο και στον Ατρόμητο για να αποδείξει ότι «μυρίζεται» το γκολ – και η επιστροφή του, τη σεζόν 2012-13 στην αρχική ομάδα του, από πολλούς αντιμετωπίστηκε με καχυποψία. Οι παράγοντες αναζητούσαν αλλού τις φίρμες, αλλά τελικά τις τεσσάρες άρχισε να τις βάζει ο δικός μας. Και χθες πέτυχε και το καθοριστικό γκολάκι, χάρη στο οποίο από ερυθρόλευκο είδωλο έγινε πανελλαδικό. Σύμβολο ενότητας και, επιτέλους, συλλογικής ανάτασης.

Ο ποδοσφαιριστής αυτός είναι ο πρώτος ανάμεσα σε όλους τους υπόλοιπους. Δείχνει ότι από την απελπισία στην επιτυχία, η απόσταση μπορεί να διανυθεί με έναν τρόπο: με τις δεξιότητές μας, τη δουλειά μας, το πείσμα μας, την πίστη στις δυνάμεις μας. Βίβα Μήτρογλου.