Χιούμορ, μια σοβαρή υπόθεση

Ενα από τα πρώτα πράγματα που μαθαίνουμε στη σχολή για τον Στανισλάφσκι είναι ότι ο ήρωας ενός έργου δεν κρίνεται μόνο από αυτά που λέει, ούτε χαρακτηρίζεται μόνο από αυτά. Ο ήρωας χαρακτηρίζεται από αυτά που λέει σε συνδυασμό με αυτά που λένε οι άλλοι γι’ αυτόν και με αυτά που ο ίδιος πράττει. Θα προσέθετα, και με αυτά που φοράει. Δεν φοράμε κάτι για να περάσουμε απαρατήρητοι, οπότε δεν καταλαβαίνω γιατί ο άλλος δεν μπορεί να το προσέξει ή να το σχολιάσει κιόλας και να βγάλει μια ωραιότατη γελοιογραφία, όπως αυτή του κυρίου Χαντζόπουλου με τα Λουμπουτέν και τον Τσε Γκεβάρα.

Ε, τι , θα το πάρουμε στα σοβαρά; Καλύτερα να γελάμε γι’ αυτό, αλλιώς αυτό θα είναι για κλάματα. Επειτα δεν καταλαβαίνω αυτή την ευθιξία των συριζαίων για σεξιστικά σχόλια και άλλα, όταν οι ίδιοι αποκαλούν τον κύριο Πάγκαλο «παχύδερμο». Εγώ, όταν ο κύριος Χαντζόπουλος σατιρίζει τον κύριο Πάγκαλο για την εμφάνισή του ή για τα τρία αυλάκια του μετώπου του, χαμογελάω. Οταν το ακούω από βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ το «παχύδερμο», παγώνω – το λιγότερο. Ας αφήσουμε το χιούμορ να κάνει σοβαρά τη δουλειά του. Το έχουν εξορίσει, όπως το έχουν εξορίσει από το κόμμα τους. Μην το βγάλουνε και απ’ τη ζωή μας.