[Εναλλακτικά] Δεν είμαστε Ρουάντα

ΜΕΤΑ από φημολογία εβδομάδων που έστηνε – περίπου – κρεμάλες στο Σύνταγμα, το πόρισμα του ΣΔΟΕ και η απόφαση των εισαγγελικών Αρχών για την υπόθεση Παπαντωνίου είχαν στοιχείο ανατροπής. Η σύζυγος του πρώην υπουργού Οικονομικών και Αμυνας ήταν μεταξύ των καταθετών της λίστας Λαγκάρντ. Το ποσό, της τάξεως των 3 εκατ. ευρώ, ήταν αδήλωτο στο πόθεν έσχες. Ωστόσο, χωρίς να μπούμε στα βαθιά νομικά, η παράλειψη αντιμετωπίζεται ως φορολογική διαφορά. Και παραπέμπεται στην αρμόδια ΔΟΥ που θα αποφανθεί αν το Δημόσιο έχει πρόσθετη απαίτηση φόρων ή όχι. Τα χρήματα είχαν επανέλθει στην Ελλάδα το 2010 και είχαν φορολογηθεί σύμφωνα με τη νομοθεσία περί επαναπατρισμού κεφαλαίων στο εξωτερικό. Σε περίπτωση διευθέτησης της φορολογικής εκκρεμότητας αίρεται το αξιόποινο που για τον Παπαντωνίου είναι πλημμέλημα και για τη σύζυγό του κακούργημα.

Η κατάληξη αυτή έρχεται έπειτα από μια περίοδο όταν η πολιτική αγορά προεξοφλούσε ότι ο πρώην υπουργός θα έμπλεκε στις έρευνες για προμήθειες που αφορούν αγορές οπλικών συστημάτων επί των ημερών του. Αυτό είχε να κάνει τόσο με την πτώση του Ακη όσο και με τη συνεχιζόμενη έρευνα για την υπόθεση των υποβρυχίων. Ούτε το ένα ούτε το άλλο αποτελούν συμπτώσεις. Το «ξήλωμα του πουλόβερ» στην περίπτωση Τσοχατζόπουλου ξεκίνησε με το πόθεν έσχες που λειτούργησε και ως νομικό εργαλείο προφυλάκισης. Οσο για τα υποβρύχια – δίνουν την εντύπωση μιας αβυσσαλέας υπόθεσης που εμπλέκει διαδοχικές κυβερνήσεις. Αν όμως ο Ακης αποδείχθηκε ευάλωτος στη δικαστική έρευνα, η περίπτωση Γιάννου, έτσι όπως εξελίσσεται, δείχνει ότι είναι τελικά ρηξικέλευθο το να προεξοφλείται η δικαστική κρίση επί τη βάση φημών ή ενός γενικότερου τιμωρητικού κλίματος για τους «πρώην» της πολιτικής. Τα νομικά έχουν διαδικασίες και προαπαιτούμενα. Και το δικαστικό σώμα δεν εμφανίζεται διατεθειμένο να πάει σε ακροβασίες και υπερβάσεις. Κι αυτό γιατί της προανάκρισης ή της κύριας ανάκρισης – που απαιτεί αποχρώσες ενδείξεις – έπεται η διαδικασία στο ακροατήριο που απαιτεί αποδείξεις.

Φυσικά, η πολιτική αγορά συνεχίζει να βοά για υποθέσεις επωνύμων της πολιτικής που θα «σκάσουν» προσεχώς με τους αναγκαίους υπαινιγμούς για προφυλακίσεις και συνταρακτικές αποκαλύψεις. Παρ’ όλα αυτά, ενδέχεται να προσεγγίζουμε το κλείσιμο ενός κύκλου. Ενός κύκλου που άνοιξε με το θεσμό των Εξεταστικών Επιτροπών που εισήγαγε στην πολιτική η κυβέρνηση Παπανδρέου. Η χαλαρότητα της διαδικασίας και το πολιτικό παιχνίδι που παίχτηκε, συντήρησε μια δημόσια ατμόσφαιρα που ταύτισε την πολιτική με τη διαφθορά χωρίς να εισφέρει κανένα νέο στοιχείο σε καμία υπόθεση. Καθώς οι υποθέσεις αυτές φτάνουν – σε διάφορες εκδοχές – ενώπιον της Δικαιοσύνης, φτάνει και η ώρα ενός ξεκαθαρίσματος ή ενός ξεσκαρταρίσματος μεταξύ καραμπινάτων υποθέσεων αλλά και περιπτώσεων που δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν με όρους νομικής αγριότητας αλλά μέσα στα πλαίσια της έννομης τάξης μιας νορμάλ χώρας και όχι μιας δικαστικής Ρουάντας όπου η προφυλάκιση λειτουργεί ως προεξόφληση ποινής. Μένει να φανεί αν η εντύπωση αυτή θα επιβεβαιωθεί…