[Προβολείς] Η Βίρνα και η άλλη

Γράφαμε ένα σενάριο με την Κατερίνα, κάπου στα μισά της δεκαετίας του 1990. Για να σας προλάβω, πήραμε και βραβείο, αμέ. Στο θέμα μας τώρα. Επτά η ώρα νταν άφηνα κάτω τα drafts και χυνόμουν στην πολυθρόνα να δω «Λάμψη». Αποτροπιαζόταν αυτή και με έβριζε, αλλά πού να της εξηγώ; Ο Φώσκολος λειτουργούσε απάνω μου σαν παράγων αποσυμπίεσης, σαν master class απόλυτης γαϊδουριάς. Στο διάβολο οι καταστάσεις με υπόσταση, οι χαρακτήρες με ψυχολογική συνέπεια, το κίνητρο των προσώπων και η γλώσσα άξια να μιληθεί. Τα επόμενα σαράντα πέντε λεπτά έχει να γίνει εδώ πέρα μέσα της κακομοίρας. Η μάνα θα πάρει το παιδί και το παιδί τη μάνα, νεκροί θα ζωντανέψουν, παραλυτικοί θα κουνηθούν, οι σπανοί θα μαλλιάσουν με μοναδικό σταθερό μοτίφ μια υπηρέτρια με φτερό να ξεσκονίζει ένα τζάκι με κιτσάτες κορνίζες. «Να βάλουμε κι εμείς μια τέτοια σκάλα με χρυσαφί κουπαστή στο υπόγειο», την κούρδιζα, «να την κατεβαίνει ζωσμένος με τα φισεκλίκια του ο Ακύλλας Καραζήσης όταν έρχεται να κρυφτεί από τους ταγματασφαλίτες».

Μετά θυμήθηκα τον Κουν που δεν πρόλαβε, λέει, τις «Θεσμοφοριάζουσες» στο Ηρώδειο γιατί εκείνη την ώρα έβλεπε «Ντάλας» και τον Κεχαΐδη που μου έλεγε ότι στο θεατρικό έργο «ο ήρωας για να έχει ενδιαφέρον πρέπει να είναι και λίγο μ@λ#$#ς». Τον ευγνωμονώ.