[Ιστορίες] Μας ψεκάζουν ξωτικά

Ενας στους τρεις Ελληνες, λέει, πιστεύει ότι μας ψεκάζουν. Και 47 εκατομμύρια Αμερικανοί, λέει, πιστεύουν ότι η κυβέρνηση ελέγχει το μυαλό τους μέσω της τηλεόρασης. Ε και; Ενας στους δύο Ισλανδούς πιστεύει ότι ανάμεσά τους, μέσα στα βράχια ή τα ηφαιστειογενή πετρώματα ή στους λόφους της χώρας τους, ζουν ξωτικά, πλάσματα που κυμαίνονται σε ύψος από μερικά εκατοστά μέχρι τα τρία μέτρα, αλλά μοιάζουν και ζουν λίγο – πολύ όπως οι άνθρωποι, τουλάχιστον όπως ζούσαν οι άνθρωποι πριν από καμιά εκατοστή χρόνια. Εχουν σπίτια, έχουν ζώα, φτιάχνουν μπάλες σανού, μαζεύουν μούρα, έχουν παπάδες και αστυνόμους. Γενικώς τα ξωτικά είναι φιλήσυχα και κοιτάνε τη δουλειά τους. Καμιά φορά μάλιστα βοηθούν τους ανθρώπους. Το 2010 για παράδειγμα, όταν ο Αρνι Γιόνσεν, ένα πρώην μέλος του ισλανδικού Κοινοβουλίου, έχασε εν μέσω παγετού τον έλεγχο του SUV του κάπου στη Νοτιοδυτική Ισλανδία, βούτηξε σε έναν μικρό – έστω – γκρεμό και επέζησε, απέδωσε τα εύσημα σε μια ομάδα ξωτικών που ζουν σε έναν ογκόλιθο κοντά στο σημείο του ατυχήματος. Οταν όμως τα ξωτικά δέχονται επίθεση, όταν κάποιο κατασκευαστικό ή άλλο πρότζεκτ απειλεί τα σπίτια και το περιβάλλον τους, ξυπνούν τα άγριά τους ένστικτα -και τότε μηχανήματα αρχίζουν να σπάνε ή να χαλάνε χωρίς λόγο, εργάτες στραμπουλίζουν αστραγάλους ή σπάνε πόδια κ.ο.κ. Δεν είναι λίγες οι φορές που η Ισλανδική Διοίκηση Δρόμων και Ακτών έχει δεχθεί να καθυστερήσει, για παράδειγμα, κάποιο κατασκευαστικό σχέδιο ώστε να δοθεί χρόνος στα ξωτικά που ζούσαν εκεί να μετεγκατασταθούν. Τελευταία, μάλιστα, δέχεται πιέσεις να ματαιώσει την κατασκευή ενός οδικού άξονα μέσα από το αρχαίο πεδίο λάβας Γκάλγκαχραουν, όπου πιστεύεται ότι κατοικεί μεγάλος αριθμός ξωτικών. Σύμφωνα με τους ειδικούς, οι Βίκινγκς που έφτασαν στην Ισλανδία τη δεκαετία του 870, οι πρώτοι έποικοι του νησιού, εφηύραν τα ξωτικά ως ένα είδος «προϋπάρχοντος γηγενούς πληθυσμού που τους επέτρεψε να νιώσουν κατακτητές» – γιατί είχαν ανάγκη να νιώσουν έτσι. Σήμερα πια τα ξωτικά χρησιμεύουν ως υπενθύμιση ενός παλαιότερου τρόπου ζωής, οι ιστορίες που κυκλοφορούν γι’ αυτά εκφράζουν ένα είδος πρωτόγονης οικολογίας, τα ξωτικά είναι μια μυσταγωγική προσπάθεια να προστατευτεί κάτι σημαντικό. Καμιά φορά η επιστήμη έχει να προτείνει κάποιες αληθοφανείς, έστω, εξηγήσεις. Αλλες φορές πάλι σηκώνει τα χέρια ψηλά.