[Ιστορίες] Ενα σκυλί – κουμπί

Η Σαρλότ Ρουό φτιάχνει ντοκιμαντέρ για το γαλλικό ραδιόφωνο του ARTE. Περισσότερο την ενδιαφέρουν τα κοινωνικά και πολιτικά θέματα. Εχει έναν σκύλο, θηλυκό, την υιοθέτησε πριν από δύο χρόνια. Το θεωρεί και λίγο ακτιβιστική πράξη – την υιοθέτησε από καταφύγιο. Τη φωνάζει Κούμπια, σαν τον λατινοαμερικανικό χορό. Είναι ένα μεγαλόσωμο μπασταρδάκι, μείξη λαμπραντόρ και ποιμενικού. Της αρέσουν τα χάδια αλλά προτιμάει τις «αγριάδες». Η Σαρλότ και ο Μπενουά, ο σύντροφός της, ένα ζευγάρι αριστερών πεποιθήσεων, ένιωθαν κάπως υπερήφανοι γιατί θεωρούσαν πως η Κούμπια γάβγιζε στους αστυνομικούς. Τελικά συνειδητοποίησαν πως δεν ήταν η στολή το κίνητρό της. Η Κούμπια γαβγίζει στους μαύρους, στους Αραβες, στους Ασιάτες, στους Ρομά – μισεί τους Ρομά. Τους αναγνωρίζει, αυτό είναι το απίστευτο, και αρχίζει να γαβγίζει σαν τρελή. Καμιά φορά μάλιστα κάνει σαν να θέλει να τους χιμήξει, για τη Σαρλότ είναι ιδιαίτερα δυσάρεστο, αναγκάζεται να την τραβάει και να της φωνάζει. Με απλά λόγια, η Κούμπια τής κάνει τη ζωή δύσκολη. Διότι στην περιοχή του Παρισιού όπου μένει υπάρχει ένα συγκρότημα εργατικών κατοικιών στο οποίο ζουν πολλοί μετανάστες από το Μάλι∙ και κάθε φορά που βγαίνουν βόλτα και πέφτουν πάνω σε κάποιον από αυτούς, το σκυλί αρχίζει το γάβγισμα. Α, δεν συμπαθεί ούτε τους Εβραίους. Στη γειτονιά υπάρχουν και πολλοί ορθόδοξοι Εβραίοι, η Κούμπια πραγματικά δεν τους αντέχει. Λατρεύει τους βέρους γάλλους γείτονες των αφεντικών της – αντιθέτως, τα πράγματα έγιναν λίγο πιο περίπλοκα όταν μετακόμισαν στην πολυκατοικία ο Μαχμούτ και η Μαρά. Ειδικά τον Μαχμούτ δεν ήθελε να τον βλέπει στα μάτια της. Η Σαρλότ δεν μπορεί να περιγράψει τη ντροπή που ένιωθε. Αλλά την αγαπάει την Κούμπια, αποφάσισε λοιπόν να απευθυνθεί σε εκπαιδευτή σκύλων. Κι αυτός της εξήγησε κάτι απλό: στην πραγματικότητα, οι σκύλοι δεν αναγνωρίζουν το ανθρώπινο είδος στο σύνολό του. Οταν λοιπόν βλέπουν ανθρώπους με παρουσιαστικό που δεν έχουν συνηθίσει, τρομάζουν, αναρωτιούνται «τι είναι αυτό;!» κι αρχίζουν το γάβγισμα. Η Κούμπια γεννήθηκε σε ένα μικρό αγρόκτημα στην επαρχία∙ αρχικά μάλιστα, η Σαρλότ και ο Μπενουά αστειεύονταν πως είναι ρατσίστρια γιατί δεν είχε δει ποτέ κανέναν άλλον πέραν της αγρότισσας που τη μεγάλωσε – και είχαν δίκιο. Τελικά, σκύλοι και άνθρωποι δεν διαφέρουν πολύ μεταξύ τους. Για όλους υπάρχει ελπίδα.