[Προβολείς] Με ωροσκόπο Αιγόκερω

Αιγόκερως εσύ, κατσίκα εγώ, πάει, το αποφάσισα. Θα το κηρύξω μαντρί να τελειώνουμε και με το μαρτύριο του ΕΕΤΑ. Γιατί μπορεί τυρί να μην πήζουμε, πήζουμε όμως κάθε μέρα από μόνοι μας. Οπότε πιάσε εσύ το μαστάρι κι όπου να ‘ναι έρχομαι κι εγώ με την πυτιά. Για την τσαντίλα μη σε μέλει. Από αυτήν έχουμε μπόλικη να διακοσμήσουμε ολόκληρο μαντρί, να μας μείνει και για καλύμματα. Εκείνο που δεν έχουμε είναι η παλιά μεγάλη μας καρδάρα να την κλωτσάμε κάθε που μερακλώνουμε. Ο,τι κλωτσήσαμε κλωτσήσαμε, και μην το διανοηθείς γιατί, σου το λέω, θα σε κουτουλήσω. Αν ζούσε σήμερα ο Κώστας Κρυστάλλης, θα ήταν εκατόν σαράντα πέντε χρονών ακατέβατα. «Hθελα να ‘μουν τσέλιγκας, να ‘μουν κι ένας σκουτέρης / να πάω να ζήσω στο μαντρί, στην ερημιά, στα δάσα / να ‘χω από πάλιουραν βορό και στρούγκα από ροδάμι, / να ‘χω και σε ψηλήν κορφή καλύβα από ρουπάκια».

Αν συνεχιστεί για πολύ αυτό το βουκολικό αφορολόγητο, μέχρι Εφη Θώδη θα σου φέρω εδώ να σου παίζει. Να γουστάρουν τα Ντάτσουν και να γεμίζουν τα «Προσεχώς Βουλγάρες» όπως παλιά. Ενα αστείο είπαμε, μην ξεθαρρεύεις. Το δικό μας λιμπρέτο έχει εντελώς διαφορετική πρόβλεψη: «Και θέλω να ‘χω στρώμα μου, να ‘χω και σκέπασμά μου / το καλοκαίρι τα κλαδιά και τον χειμών’ τα χιόνια». Εκεί σ’ έχω μικροϊδιοκτήτη μου.