[Προβολείς] Το κραγιόν της κυρίας

Ο σάλος από το πανηγυρικό κολάν της δασκάλας στην προχθεσινή παρέλαση μ’ έκανε να θυμηθώ τη δική μου. Δεν ήταν δα  αυτό που θα λέγαμε «πρότυπο κομψότητας», στα μάτια μου όμως ήταν η απόλυτη θεά. Ο τρόπος με τον οποίον έβαζε κρυφά κραγιόν στα διαλείμματα μού έστελνε κύματα τρυφερότητας, ένας λόγος παραπάνω που καμιά φορά στη βιασύνη της απάνω έβαφε και τα δόντια της. Της μαμάς μου το καλοαπλωμένο κραγιόν με τρόμαζε πολύ περισσότερο γιατί ήταν σημάδι ότι θα βγει έξω, ποιος ξέρει γιατί; Για να μας ξεχάσει μάλλον ή για να υποδυθεί (εις βάρος μας) το απειλητικό «τότε που ήμουνα ελεύθερη», κι όλο κλαίνε τα καβουράκια στου γιαλού – στου γιαλού τα βοτσαλάκια.

Αν μάζευα τις παρεξηγήσεις πάνω στις οποίες χτίζεται η εικόνα του φύλου δεν θα μου έφτανε ούτε όλο το χαρτί του κόσμου. Προτιμώ χίλιες φορές να μαζέψω τα δώρα που έφερνε μαζί του το κραγιόν της καθεμιάς. Από το κραγιόν της κυρίας πήρα τον μισό Παλαμά κι ολόκληρη τη σαγήνη τού να είσαι εργαζόμενη γυναίκα, και απ’ το κραγιόν της μαμάς πήρα τον μισό Χίτσκοκ κι ολόκληρη τη σαγήνη τού να μπορείς να διαβάζεις τον Ντέιβιντ Κόπερφιλντ στο πρωτότυπο. Κάνουν όλα αυτά μαζί ένα ολόκληρο κορίτσι; Εγώ λέω, πως ναι.