Μας παίρνουν μέτρα

2 λεπτά
Κάνα μήνα πριν από την απόφαση της ευρωζώνης για το κούρεμα των καταθέσεων στην Κύπρο, είχε ερωτηθεί σχετικά ο πρόεδρος του Eurogroup. Τον άνθρωπο τον ρωτούσαν οι δημοσιογράφοι μπροστά στις κάμερες – όχι στα κρυφά. Ο κ. Ντεϊσελμπλούμ είχε αρνηθεί να απαντήσει.
Θα περίμενε κανείς ότι την επόμενη ημέρα θα γινόταν χαμός στο νησί – με τους Κυπρίους να σηκώνουν τις καταθέσεις τους, μιας και θα προεξοφλούσαν το κούρεμα. Κι όμως, τίποτα δεν συνέβη – οι πάντες είχαν πιστέψει τις διαβεβαιώσεις Αναστασιάδη ότι θα τους κατάφερνε τους δανειστές. Ολα έγιναν λίγο αργότερα…
Εμείς τα έχουμε ζήσει αυτά ουκ ολίγες φορές από τον Μάιο του 2010: άντε οι «κόκκινες γραμμές», άντε και οι πύρινες δηλώσεις ότι τα πήραμε τα μέτρα και δεν έχει άλλα – και στο τέλος, η Βουλή ψήφιζε τα νέα μέτρα…
Το ίδιο συμβαίνει και τώρα: μπορεί να οχυρωνόμαστε πίσω από το πρωτογενές πλεόνασμα – αλλά όταν βγαίνουν οι εκπρόσωποι των δανειστών – από τον κ. Ασμουσεν ώς τον κ. Ρεν – και αρχίζουν τα περί «κενού» που πρέπει να καλυφθεί, όλοι πλέον γνωρίζουμε ότι πρέπει να είμαστε έτοιμοι να βάλουμε το χέρι στην τσέπη, ακόμα κι αν αυτή έχει αδειάσει!
Αλλάζει κάτι αυτήν τη φορά; Ισως – αλλά προς το χειρότερο για εμάς. Τα πράγματα δεν είναι όπως πέρυσι: οι ξένες τράπεζες έχασαν ό,τι είχαν να χάσουν και κέρδισαν ό,τι είχαν να κερδίσουν από τα ελληνικά ομόλογα – τώρα το χρέος έχει περάσει στα χέρια των κρατών, άρα έγινε μέρος του εσωτερικού πολιτικού τους παιχνιδιού. Ποιος θα δεχτεί να κουρευτεί, με κίνδυνο να τον κυνηγήσουν οι ψηφοφόροι του;
Κανείς δεν θα δεχτεί – τουλάχιστον με τον τρόπο που θα βόλευε εμάς. Αυτό σημαίνει – πολύ απλά – ότι και μέτρα θα μας υποχρεώσουν να πάρουμε και το κούρεμα θα ετεροχρονίσουν. Και αν όλα αυτά έχουν πολιτικές παρενέργειες στην Ελλάδα, ουδόλως τους απασχολεί – εκείνοι, εκλέγονται αλλού!













