[Προβολείς] Το παιδί ως αρκούδα

Το ντεκόρ δεν είναι ανάγκη να είναι τσιγγάνικο, το παιδί ξανθό, η χορεύτρια με δυόμισι μέτρα μαλλί και η πίστα σπαρμένη φραγκοδίφραγκα. Είδαν τα μάτια μου γιορτές και τότε που για να διασχίσεις ένα παιδικό πάρτι έπρεπε να διαθέτεις GPS και βαν σαν του Τζέιμς Μποντ με ενσωματωμένο σωσίβιο και χορτοκοπτικό μηχάνημα, να μη σε πνίξουν το γκαζόν και η πισίνα. Στο βάθος κήπος, ο παιδεραστής ο κλόουν με τα μπαλόνια και μια Μαρία με την πιπίλα και το φορμάκι να χορεύει σαν κουρδιστό λούτρινο του δικού σας και του δικού μου παιχνιδόκουτου. Δεν είδα να έρθει κανείς για να τη σώσει. Απεναντίας, όλοι τη θεωρούσαν κιόλας σωσμένη. Για τα σωστά οικογενειακά κονέ και το ιδιωτικό εκπαιδευτήριο, μωρά με χορηγό επικοινωνίας από κούνια.

Δεν είναι το ίδιο μα έχει το ίδιο προμνημονιακό εφέ η επιλογή της πρώτης οικογένειας της ριζοσπαστικής Αριστεράς να στείλει το παιδί σε παιδικό σταθμό στα Αναφιώτικα, φάτσα στην Ακρόπολη, με τρία χρόνια λίστα αναμονής, του οποίου τα μηνιαία δίδακτρα ισούνται με τα τρία τέταρτα της βουλευτικής αποζημίωσης επί το κλάσμα αντεστραμμένο. Πάει πολύ να προτρέπεις τους μαθητές των δημοσίων να κάνουν καταλήψεις την ώρα που εσύ ο ίδιος έχεις καταληφθεί ολόκληρος από τον αρχοντοχωριατισμό των 80s, μέσα και ο Τζέιμς Μποντ με το δρεπανηφόρο βανάκι.