[Διαστάσεις] Επιτέλους, συναίνεση!

Επεσα χθες σε ένα παραπολιτικό σχόλιο μιας από τις «αντιμνημονιακές» εφημερίδες. Ο Γιώργος Σταθάκης, λέει, εντοπίστηκε στον χώρο όπου παρουσιαζόταν το βιβλίο του Τάσου Γιαννίτση. Και επειδή πολλοί έκαναν συνειρμούς, ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ έσπευσε να διευκρινίσει ότι βρισκόταν εκεί για την επόμενη παρουσίαση. «Απαραίτητη διευκρίνιση», σχολιάζει η εφημερίδα, «επειδή οι καιροί είναι περίεργοι».

Για τον Θεό τους, τόσο κακό θα ήταν να παραστεί ο Σταθάκης στην παρουσίαση του βιβλίου του Γιαννίτση; Τόσες αντιπαραθέσεις έπρεπε να σημειωθούν, τόσο μελάνι να χυθεί, για να αποφασίσουν τα περισσότερα από τα κόμματα του λεγόμενου συνταγματικού τόξου το αυτονόητο, δηλαδή να ψηφίσουν την ερχόμενη Τρίτη υπέρ της τροπολογίας για την αναστολή της χρηματοδότησης πολιτικών κομμάτων που κατηγορούνται για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης ή για τρομοκρατία; Γιατί σε αυτή τη χώρα η συναίνεση θεωρείται κάτι ισοδύναμο με αδυναμία, με προδοσία, με ήττα;

Σε δύο άλλες χώρες, πάλι, με πολύ μεγαλύτερη δύναμη και επιρροή από τη δική μας, η συναίνεση ισοδυναμεί με ικανότητα και αρετή. Η πρώτη είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες του Ομπάμα. Ο αμερικανός Πρόεδρος επιδιώκει από την πρώτη ημέρα που ανέλαβε την εξουσία τον διάλογο με τους αντιπάλους του, χωρίς να θυσιάζει στον βωμό αυτού του διαλόγου την ουσία των απόψεών του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της προσέγγισης είναι η πρόσφατη κρίση για τον προϋπολογισμό, όπου οι Ρεπουμπλικανοί αναγκάστηκαν τελικά να υποχωρήσουν κάτω από την κατακραυγή της κοινής γνώμης. Στην περίπτωση της Συρίας, η απόφαση του Ομπάμα να ζητήσει την έγκριση του Κογκρέσου για μια ενδεχόμενη ένοπλη επέμβαση είχε ως αποτέλεσμα να δεχθεί το καθεστώς της Δαμασκού την καταστροφή του χημικού οπλοστασίου του. Αλλά και στο Ιράν, τα ανοίγματα του νέου Προέδρου οφείλονται χωρίς αμφιβολία στην ενιαία και αποφασιστική στάση που τηρεί τα τελευταία χρόνια η διεθνής κοινότητα.

Η άλλη χώρα είναι η Γερμανία. Είναι αλήθεια ότι η Ανγκελα Μέρκελ ήταν υποχρεωμένη να αναζητήσει μια συμμαχία είτε με τους Σοσιαλδημοκράτες είτε με τους Πράσινους, αφού αλλιώς δεν βγαίνουν τα κουκιά. Η λύση που προκρίνεται τελικά, η συγκρότηση δηλαδή ενός «μαυροκόκκινου συνασπισμού», αποτελούσε όμως και την επιθυμία των περισσότερων ψηφοφόρων πριν ακόμη από την πραγματοποίηση των εκλογών. Συμμαχικές κυβερνήσεις είχε ανέκαθεν η Γερμανία, τόσο σε τοπικό όσο και σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Οι ψηφοφόροι όμως ήθελαν αυτή τη φορά, σε αυτή τη συγκυρία, έναν άλλο, ουσιαστικότερο συνασπισμό ανάμεσα σε δύο διαφορετικά ιδεολογικά στρατόπεδα. Αυτή είναι η κληρονομιά της ταραχώδους Ιστορίας της Γερμανίας. Και η μεγάλη της δύναμη.

Την άλλη εβδομάδα θα δούμε επιτέλους και στο ελληνικό Κοινοβούλιο μια μικρή άσκηση συναίνεσης. Καλό θα ήταν να μην αποτελέσει μια παρένθεση, αλλά να ανοίξει δρόμους, να δώσει λύσεις, να συμβάλει στην άρση αδιεξόδων. Δεν θα ξεχάσω ποτέ πως ο βουλευτής που μου είπε πέρυσι ότι η λύση για την Ελλάδα είναι μια κυβέρνηση ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ ήταν γερμανός, αριστερός και φίλος του Αλέξη Τσίπρα.