[Προεκτάσεις] Ρήγμα;

Ερώτηση: Συμβαίνει κάτι με τη συγκυβέρνηση ΝΔ –  ΠΑΣΟΚ; Απάντηση: Χωριό που φαίνεται… Το θέμα είναι πόσο σοβαρό είναι αυτό που συμβαίνει, πώς προέκυψε και πού μπορεί να οδηγήσει. Δηλαδή, ποιες είναι οι πραγματικές σχέσεις των δύο κομμάτων αυτή τη στιγμή και σε ποια κατεύθυνση τείνει η δυναμική τους.

Ουσιαστικά μιλάμε για τις σχέσεις Σαμαρά – Βενιζέλου. Μετά την αποχώρηση του Κουβέλη ακολούθησαν αμοιβαίες φιλοφρονήσεις, που ωφέλησαν τη ΝΔ και έβλαψαν – ή πάντως δεν ωφέλησαν – το ΠΑΣΟΚ. Αλλά η περίφημη Προγραμματική Συμφωνία ως κείμενο που θα όριζε – έστω δίκην άλλοθι – τους όρους, τους στόχους και εμμέσως και το χρονικό όριο της συμπόρευσης δεν υπήρξε ποτέ, παρότι αναγγέλθηκε δυο-τρεις φόρες από τη Χαριλάου Τρικούπη. Μπορεί να ράγισε σε αυτό το σημείο το γυαλί;

Πάντως το τελευταίο διάστημα πυκνώνουν οι διαφοροποιήσεις του ΠΑΣΟΚ σε αλληλουχία θεμάτων: από τα τσαλίμια του Γεωργιάδη στο υπουργείο Υγείας έως τον ειδικό φόρο κατανάλωσης στο πετρέλαιο και από τον «Καλλικράτη» έως τη «θεωρία των δύο άκρων». Το τελευταίο μάλιστα αγγίζει τον Πρωθυπουργό, εφόσον την υιοθετεί πλήρως.

Σε αυτό το κλίμα το θέμα της παρέλασης των αρμάτων στη Θεσσαλονίκη προήλθε μάλλον ως επιλογή διαφωνίας για τη διαφωνία. Ο Αβραμόπουλος δεν αποφάσισε κάτι εξωφρενικό: αυτά τα στρατιωτικά αγήματα είναι δημοφιλές θέαμα στις παρελάσεις – χωρίς αυτά γιατί να γίνονται;

Εχουμε λοιπόν ρήγμα στο κυβερνητικό σχήμα; Στον βαθμό που το Υπουργικό Συμβούλιο επιστρέφει στο μοντέλο της διπλής ιεραρχίας – μία του ΠΑΣΟΚ υπό τον Βενιζέλο και μία της ΝΔ υπό τον Σαμαρά – και κατά συνέπεια και στην προϋπόθεση διακομματικής συνεννόησης για την τρέχουσα κυβερνητική λειτουργία, η απάντηση είναι καταφατική. Από αυτή την άποψη το ρήγμα μάλλον θα βαθύνει, γιατί απλούστατα η πρωθυπουργία δεν είναι συλλογικός θεσμός.

Ισως η ενδοκυβερνητική ταραχή να δείχνει ότι εξαντλούνται τα όρια αποδοχής εκατέρωθεν. Ή ακόμη και να συνιστά απλώς πρώιμη προσπάθεια των δύο εταίρων να εξασφαλίσουν αξιοπρεπή ποσοστά στις προσεχείς ευρωεκλογές. Θα ήταν πάντως εξαιρετικά αντιπαραγωγικό να τα σπάσουν τα δύο κόμματα επειδή αδυνατούν να συγκλίνουν στο κείμενο της Προγραμματικής Συμφωνίας για τη συγκυβέρνηση – ενώ ήδη συγκυβερνούν! Περίπου σαν αυτό που έλεγε για τους συναδέλφους του ο αμερικανός οικονομολόγος Γουόλτερ Χέλερ: «Οταν βρίσκουν κάτι που δουλεύει στην πράξη αναρωτιούνται αν θα δουλεύει και στη θεωρία».