[Προβολείς] Κάτω απ’ το πουκάμισό μου

Επικροτώ την απόφαση του κυρίου Δένδια να κόψει την κουβέντα με τους χρυσαυγίτες. Κάποιος πρέπει επιτέλους να κάνει την αρχή για συμβολικούς έστω λόγους κι αν δεν το προβλέπει ο κανονισμός της Βουλής το προβλέπω όμως εγώ. Στη θέση του θα το τράβαγα κι άλλο το σκοινί ή, για να γίνω πιο συγκεκριμένη, θα το τράβαγα το μανίκι. Οθεν, τον προτρέπω να κάνει την καρδιά του πέτρα και να πάει, έστω και τώρα, ίσαμε τα αστυνομικά τμήματα της περιφέρειας εφοδιασμένος με εντάλματα για επιτόπου σωματική έρευνα. Οσες σβάστικες τατού κι όσα μπρατσάκια από κακοχυμένους μαιάνδρους βρει κάτω από τα υπηρεσιακά τους πουκάμισα, τα μισά δικά του και τα μισά δικά μου. Τα δικαιούμαι, όπως άλλωστε και τα φιξάκια άσπρης σκόνης σαν κι αυτά που βρέθηκαν τις προάλλες στο Τμήμα Ασφαλείας Ομονοίας.

Από την εποχή του Ηλία του 16ου έχω την αφέλεια να πιστεύω ότι το ντεκόρ των αστυνομικών τμημάτων καταγράφει κάθε φορά με ακρίβεια την κατάσταση της κοινωνίας. Αλλοτε ήταν ο Βέγγος με καμιά μπότα γεμάτη χρυσαφικά ή ο Φέρμας με τη φυσαρμόνικα, η Σπεράντζα Βρανά με τα σκουλαρίκια της ή η Βλαχοπούλου με την τράπουλα ή κάνας περαστικός χαφιεδίσκος, στεγνός από ψιλά κι από τσιγάρο. Περιμένοντας να αποσώσει η Διεύθυνση Εσωτερικών Υποθέσεων, ελπίζω να μην αποκομίσουμε ξανά τουμπεκί ψιλοκομμένο.