[Επιφυλλίδα] «…biomatico.gr»

Το μεσημέρι της περασμένης Παρασκευής, σε γνωστό ραδιοφωνικό σταθμό, μια επιτηδευμένα χαριτωμένη παρουσιάστρια, αναγγέλλοντας μια εκδήλωση που θα γινόταν Σάββατο πρωί σε γνωστό πολυκατάστημα της Αθήνας, προκειμένου να πάρει σάρκα και οστά μια τάχα μου βιωματική επεξεργασία της έννοιας «συνάφεια» των μικρών παιδιών, έλεγε: «Για περισσότερες πληροφορίες απευθυνθείτε στην ηλεκτρονική διεύθυνση …biomatico.gr». Δεν θα έπρεπε να είσαι ο καθηγητής της Θεολογίας στο πανεπιστήμιο Νικόλαος Λούβαρις, που κατά τον ποιητή Ν.Δ. Καρούζο υπήρξε ο δημιουργός της λέξης «βίωμα», για να ανατριχιάσεις σύγκορμος στο άκουσμα της λέξης «biomatico».

Οσο όμως κι αν υποστείλουμε τη σημαία μας, δεν γίνεται να μην αναρωτηθούμε τι είδους βιωματική επεξεργασία της «συνάφειας» μπορεί  να γίνει όταν την προσεγγίζουμε με μια ανύπαρκτη, όπως αυτή που μας έκανε να αγανακτήσουμε, λέξη. Το πρόβλημα, βέβαια, βρίσκεται αλλού. Φαίνεται πως όταν μπορούμε να κάνουμε τη δουλειά μας και τσάτρα πάτρα να συνεννοηθούμε με μια ανύπαρκτη, κακόηχη ή που διαστρεβλώνει τις έννοιες λέξη, δεν αισθανόμαστε να δημιουργείται το παραμικρό πρόβλημα στην επικοινωνία μας. Αν η λέξη αυτή ιδιαίτερα μέσα σε ένα παιδί μπορεί να του προκαλεί – χωρίς μάλιστα να το συνειδητοποιεί – μια εκτεταμένη ή καθολική ανυποληψία για το σύνολο των λέξεων, ούτε αυτό φαίνεται να μας κόφτει ιδιαίτερα.

ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ όμως είναι αλληλένδετες, κάτι σαν ένα είδος συγκοινωνούντων  δοχείων, που όσο διαφορετικό κι αν είναι το περιεχόμενό τους, η στρεβλή εκφορά της μιας κάνει και την άλλη εξίσου αναπόδεικτη σ’ αυτό που θέλει να πει. Αξίζει να προσέξουμε πόσο άνθρωποι με πλούσιο εσωτερικό κόσμο, αλλά αγράμματοι, μας δίνουν να καταλάβουμε ακριβώς το μέγεθος του πόνου τους ή της χαράς τους. Αντίθετα, άνθρωποι που ευτύχησαν να μάθουν γράμματα, αντί το γεγονός αυτό να τους μεγαλώσει εσωτερικά, τους στέγνωσε αδικαιολόγητα, ώστε είναι αυτοί που κυρίως ταλαιπωρούν τις λέξεις και φαντάζονται ότι μπορούν να συνεννοούνται ανώδυνα με λέξεις τύπου «biomatico».

Να αποτελούσε τουλάχιστον η λέξη αυτή μετάφραση μιας συγκεκριμένης λέξης, θα δίναμε τόπο στην οργή. Αλλά να φαντάζεται κανείς ότι μπορεί να συνεννοηθεί με μια λέξη που δεν είναι ούτε πρωτότυπη ούτε μεταφρασμένη, που δεν λέει τίποτε σε καμιά απολύτως γλώσσα και μόνο ο ήχος της μπορεί να σε κάνει να καταλάβεις περί τίνος πρόκειται, συνιστά ένα είδος βιασμού. Ενας βιασμός, βέβαια, που δεν είναι μόνο γλωσσικός. Σε υποχρεώνει να συνεννοηθείς με μια λέξη αν και την αισθάνεσαι τελείως ακατέργαστη. Συχνά μάλιστα με την έπαρση του εξελιγμένου καθώς μπορείς, χρησιμοποιώντας τη λέξη αυτή, να φέρεις εις πέρας μια επιθυμητή κοινωνία με ένα εργαλείο όπως το Ιντερνετ. Ενα εργαλείο που ακριβώς γιατί λογαριάζεται πανάκεια γίνεται εξαιρετικά ύποπτο.

Βεβαίως, για την καταστροφή αυτή οι κύριοι υπεύθυνοι δεν είναι οι ραδιοφωνικοί ή άλλου είδους παρουσιαστές. Αυτοί οι δύστυχοι, όσο και αν θέλουν να καμώνονται τον εμπνευσμένο ή τον άνθρωπο που είναι κύριος των λόγων του,  το πολύ πολύ να διαβάζουν ό,τι τους δίνουν έτοιμο γραμμένο.

ΟΙ ΚΥΡΙΟΙ ΥΠΕΘΥΝΟΙ είναι οι γονείς και οι δάσκαλοι που θα έπρεπε να αναρωτιούνται, για λογαριασμό των παιδιών τους, κάτι πολύ απλό: Αφού κανείς, μα κανείς από όσους θαυμάζουν και θα ήθελαν να τους μοιάσουν τα παιδιά τους, πραγματικά μεγάλες προσωπικότητες της πολιτικής, κοινωνικής και καλλιτεχνικής ζωής, δεν χειραγωγήθηκε και δεν εκπαιδεύτηκε με τον τρόπο του …biomatico.gr, δεν θα έπρεπε να αποτρέπουν τα παιδιά από τη μαζική κουλτούρα της αλαμπουρνέζικης αυτής λέξης, κουλτούρα που όχι μόνο άφησε τους ανθρώπους αγράμματους αλλά και τους προετοίμασε ώστε να προκαλέσουν τα μύρια δεινά στην ανθρωπότητα;