Ανελεύθερη εφαρμογή του νόμου

Η σύλληψη του Γιώργου Παπαχρήστου για το αδίκημα της συκοφαντικής δυσφήμησης διά του Τύπου, με τη διαδικασία του Αυτοφώρου και μάλιστα έπειτα από μήνυση βουλευτή, συνιστά έναν ανελεύθερο τρόπο εφαρμογής του νόμου, που βρίσκεται σε δυσαρμονία με γενικότερες αρχές του κράτους δικαίου. Πραγματικά, η συστηματική παρακολούθηση του έργου των πολιτικών προσώπων από τους ανθρώπους του Τύπου και η άσκηση έντονης κριτικής σε αυτό δεν είναι απλώς μια έκφανση της σχετικής ελευθερίας που προστατεύεται από το Σύνταγμα (άρθρο 14 παρ. 1 και 2) και την ΕΣΔΑ (άρθρο 10)· τόσο στην Ελλάδα (ιδίως με βάση το εγγυητικό της ελευθερίας άρθρο 367 ΠΚ) όσο και στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ αναγνωρίζονται ως στοιχεία του ελεύθερου πολιτικού ανταγωνισμού. Για τον λόγο αυτό, η εθνική αλλά και η ευρωπαϊκή νομολογία αποδέχονται ότι ακόμη και αν το δημοσίευμα είναι εξυβριστικό ή δυσφημιστικό, εφόσον αυτό έχει ως αντικείμενο τη δραστηριότητα πολιτικού προσώπου, η οξύτητα των επίδικων εκφράσεων συγχωρείται. Με άλλα λόγια, ο πολιτικός λίβελλος αντιμετωπίζεται ως μία από τις συνέπειες της ελεύθερης αντιπαράθεσης των ιδεών και ως παράμετρος του δημοκρατικού πολιτικού παιχνιδιού (βλ. ενδεικτικά ΕΣΔΑ υπόθεση Lopes Gomez da Silva κατά Πορτογαλίας, απόφαση της 28-9-2000). Ετσι, η εσπευσμένη σύλληψη για μια πράξη στην οποία η έννομη τάξη εντέλει δεν αναγνωρίζει απαξία, μοιάζει να μην εξυπηρετεί τις στοχεύσεις ενός δημοκρατικού κράτους δικαίου.  

Η Ιφιγένεια Καμτσίδου είναι αναπληρώτρια καθηγήτρια Συνταγματικού Δικαίου στο ΑΠΘ