[Προεκτάσεις] Ανισότητες

Μιλώντας για τον νέο Φόρο Ακίνητης Περιουσίας, ο υπουργός Οικονομικών είπε ότι «είναι δικαιότερος από τον προηγούμενο». Για να το στηρίξει, πρόσθεσε ότι «παίρνει λιγότερα από περισσότερους». Προφανώς δεν έχει σκεφτεί ότι αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα. Δικαιότερος θα ήταν αν έπαιρνε περισσότερα από λιγότερους. Δηλαδή πολλά από εκείνους που έχουν και καθόλου από όσους δεν έχουν. Ποιοι έχουν και ποιοι δεν έχουν, είναι δουλειά του υπουργείου να το βρει και να το χρησιμοποιήσει ως κριτήριο. Χωρίς αυτόν τον διαχωρισμό, ο νέος φόρος θα είναι άδικος φόρος.

Το θέμα της ακίνητης περιουσίας στην Ελλάδα έχει πολλές αποχρώσεις και πολλά επίπεδα. Υπάρχουν οι έχοντες και κατέχοντες και ευλόγως πρέπει να φορολογηθούν περισσότερο στη φάση που διέρχεται η χώρα. Αλλά υπάρχουν και όσοι εμφανίζονται ως κατέχοντες , αλλά δεν είναι καθόλου έχοντες. Οταν οι δεύτεροι μπαίνουν στο ίδιο τσουβάλι με τους πρώτους, υπάρχει κοινωνικό πρόβλημα. Ενδεχομένως και εισπρακτικό, γιατί δεν θα πληρώσουν.

Υπάρχουν συνεπείς φορολογούμενοι οι οποίοι στερήθηκαν κυριολεκτικά σε ολόκληρη τη ζωής τους για να αποκτήσουν ένα σπίτι – το εμβαδόν του οποίου συνήθως ορίζεται από τον αριθμό των παιδιών τους στα οποία σκοπεύουν να το κληροδοτήσουν. Σήμερα θεωρούνται ιδιοκτήτες μεγάλης περιουσίας και καλούνται να πληρώσουν εξίσου με κάποιον που απέκτησε το ίδιο – σε εμβαδόν – ακίνητο με άλλους τρόπους. Είτε νόμιμους, με τις επαγγελματικές δραστηριότητές του και τις αμοιβές του, είτε όχι, με λεφτά που δεν φορολογήθηκαν ποτέ.

Δεν νοείται επίσης να φορολογείται ως ιδιοκτήτης σημαντικής ακίνητης περιουσίας κάποιος που κληρονόμησε από τους προγόνους του, δύο και τρεις γενιές πίσω, οικοδομήματα σε εγκαταλειμμένες περιοχές της χώρας, τα οποία ούτε προσφέρουν κανένα εισόδημα ούτε πρόκειται να προσφέρουν.

Συνεπώς, οι φόροι στην ακίνητη περιουσία δεν μπορεί να είναι ανεξάρτητοι από το φορολογικό και το εισοδηματικό ιστορικό του ιδιοκτήτη. Αυτό θα ήταν δίκαιος φόρος. Αν ο νέος ΦΑΠ απλώς είναι «δικαιότερος» ή όχι από τον προηγούμενο, δεν έχει καμιά αξία. Ο τρόπος που το τοποθετεί ο Στουρνάρας παρακάμπτει την πραγματικότητα και θυμίζει περισσότερο αυτό που έλεγε ο Ανατόλ Φρανς: «Το μεγαλείο της ισότητας απέναντι στον νόμο είναι ότι απαγορεύει εξίσου στους πλούσιους, όπως και στους φτωχούς, να κοιμούνται κάτω από γέφυρες, να ζητιανεύουν και να κλέβουν ψωμί».