[Προεκτάσεις] Πρόβλημα

Τι λείπει στην εξάρθρωση της Χρυσής Αυγής; Αυτό που έλειπε πάντα: η άρνηση του πολιτικού συστήματος να την κατανοήσει ως πολιτικό φαινόμενο. Να δεχτεί τις αιτίες που έφεραν την εκλογική της διόγκωση. Ακόμη και σήμερα που οι πολιτικοί έγιναν υποτίθεται πιο σοφοί με όσα αποκαλύπτονται, επιμένουν σε αερολογίες, εμπλουτισμένες με πολλή αυταρέσκεια και καθόλου αυτοκριτική.

Ο ένας κοκορεύεται ότι «είχε επισημάνει το πρόβλημα», ο άλλος ότι «την ξεδοντιάζει», ο τρίτος ότι «οι προηγούμενοι έδειχναν ανοχή έως τώρα». Ολοι αρνούνται να καταλάβουν ότι η εκλογική άνθηση της Χρυσής Αυγής είναι υποπροϊόν της αντίδρασης απέναντι στα έργα και τις ημέρες όσων κυβέρνησαν – σε κάποιες περιπτώσεις και στα πρόσωπά τους. Οτι μπήκε στη Βουλή είναι το σύμπτωμα, δεν είναι η ασθένεια.

Κάνουν λάθος όσοι νομίζουν ότι επειδή ο Μιχαλολιάκος και οι λοιποί μαχαλόμαγκες που τον περιέβαλλαν βρίσκονται πίσω από τα κάγκελα τελειώσαμε. Η εξάρθρωση του υποκόσμου των «εγέρθητων» δεν λειτουργεί ως άφεση αμαρτιών. Απόδειξη, οι δημοσκοπήσεις των ημερών: η Χρυσή Αυγή ανιχνεύεται ως υπαρκτή εκλογική συνιστώσα – ικανή να υπάρχει και στην επομένη Βουλή.

Υπάρχει και κάτι βαθύτερο, και ας το δούμε παραστατικά. Πάμε στις 6 Μαΐου 2012. Στο παραβάν βρίσκεται ο μέσος Ελληνας. Εχει όλες τις επιλογές στο εκλογικό μενού – ακόμη και δεξιότερα της ΝΔ. Αλλά μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοφόρων επιλέγουν ένα πανάθλιο μόρφωμα, τα φυσικά πρόσωπα του οποίου είναι άγνωστα. Αλλά και σε έναν μήνα, όταν η Χρυσή Αυγή έχει τη μορφή και το λεξιλόγιο του Παναγιώταρου, τους ξαναψηφίζουν. Και το περασμένο θέρος, όταν είχαν δείξει το νεοναζιστικό ποιόν τους με λόγια και με έργα, όσοι δήλωναν ότι θα τους ψήφιζαν διπλασιάσθηκαν. Σήμερα, με έναν άνθρωπο κάτω από το χώμα, αρκετοί επιμένουν – για τους ίδιους λόγους.

Συνεπώς, το μείζον με τη Χρυσή Αυγή είναι ο ψηφοφόρος της διπλανής πόρτας. Παραμένει αόρατος, αλλά την ψηφίζει ακόμη, και είναι ανόητος όποιος νομίζει ότι θα τον πλευρίσει. Αυτόν δεν μπορεί να τον πιάσει η Αστυνομία. Θα τον αλλάξει μόνο η πολιτική. Αλλά η πολιτική που αλλάζει. Οχι απαραιτήτως από άλλα κόμματα, αλλά σίγουρα από άλλα πρόσωπα. Ώς τότε η υπεράσπιση της Δημοκρατίας από τους εχθρούς της δεν θα τον συγκινεί. Το έλεγε ο Τσόρτσιλ: «Το καλύτερο επιχείρημα εναντίον της Δημοκρατίας είναι μια συζήτηση πέντε λεπτών με τον μέσο ψηφοφόρο».