[Εμπιστευτικά] Τέλος ανοχής
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Θέλω να ελπίζω ότι η κυβέρνηση και το οικονομικό επιτελείο της αντιλαμβάνονται πως είναι η τελευταία φορά που καταθέτουν τέτοιον προϋπολογισμό.
Εναν προϋπολογισμό που συνεχίζει την κλασική συνταγή ύφεσης: νέα περιστολή δαπανών και νέα αύξηση φόρων.
Εναν προϋπολογισμό που πασχίζει κυρίως «να βγουν οι αριθμοί» κι ας πάει το παλιάμπελο.
Εντάξει. Κι εγώ θέλω να βγουν οι αριθμοί, καμία αντίρρηση.
Αλλά όποιος θέλει να βγάλει ξανά τους αριθμούς και στο μέλλον, θα πρέπει πλέον να σκεφθεί κάτι άλλο και κάτι διαφορετικό. Αλλιώς, θα τους βγάλει άλλος.
Ως εκ τούτου, θα ήταν μεγάλο λάθος να ερμηνεύσει η κυβέρνηση το συντριπτικό αίτημα σταθερότητας που προκύπτει από όλες τις δημοσκοπήσεις ως μήνυμα έγκρισης ή αποδοχής της πολιτικής της.
Δεν είναι παρά μια εκδήλωση ανοχής και υπομονής έναντι αποτελεσμάτων – η οποία, μάλιστα, εξασθενεί ταχύτατα όσο καθυστερούν τα αποτελέσματα.
Με άλλα λόγια, δεν είναι ότι ο κόσμος συμφωνεί με τα πράγματα που κάνει η κυβέρνηση. Απλώς περιμένει να τελειώσουν.
Αλλά όταν η ανοχή μιας κοινωνίας εξαντλείται, τότε το οικονομικό πρόβλημα μετατρέπεται σε πολιτικό προτού καν στεγνώσει το μελάνι της επόμενης φορολογικής εγκυκλίου.
Και τότε πλέον δεν έχει κανένα νόημα να μιλάς για οικονομία. Εχεις χρεοκοπήσει ούτως ή άλλως.
Ως εκ τούτου, θέλω να ελπίζω ότι το έργο που παίζεται αισίως από το 2010 έφθασε στο τέλος του. Και ότι η κυβέρνηση αντιλαμβάνεται πως εφεξής παίζει απλώς το κεφάλι της.
Οι ίδιες δημοσκοπήσεις που καταγράφουν σήμερα την ανοχή της κοινωνίας απέναντι στον κυβερνητικό συνασπισμό πιστοποιούν ότι δεν υπάρχει καμία περίπτωση νέων μέτρων οιασδήποτε μορφής – οριζόντιων ή κάθετων, εισπρακτικών ή διαρθρωτικών, ερυθρόλευκων ή κιτρινόμαυρων…
Οτι δεν υπάρχει περίπτωση νέου Μνημονίου.
Οτι δεν υπάρχει περίπτωση να ξαναπατήσει στα μέρη μας η τρόικα από τη στιγμή που θα ολοκληρωθεί το χρηματοδοτικό πρόγραμμα τον προσεχή Μάιο.
Οποιος νομίζει ή ελπίζει το αντίθετο είναι μάλλον μακριά νυχτωμένος. Αν το επιχειρήσει, όχι μόνο δεν θα βρει ψηφοφόρο να τον ψηφίσει αλλά ούτε καν βουλευτή να τον πάει έως τις κάλπες.
Για να το πω απλά. Η οικονομική κουβέντα ολοκληρώθηκε αισίως. Τώρα μιλάμε πολιτικά: δεν θα διαλύσουμε τη χώρα για να τιμωρηθεί καλύτερα.
Διότι επειδή μιλάμε πλέον πολιτικά, αποκλείεται οι έλληνες πολίτες να τζογάρουν τη δημοκρατία και την ομαλότητα προκειμένου να πάει το πλεόνασμα από το 1,6% στο 1,8% του ΑΕΠ ή για να διευκολυνθούν κι άλλο οι απολύσεις.
Είμαι βέβαιος ότι θα επιλέξουν και πάλι τη δημοκρατία και τη σταθερότητα – αλλά προφανώς με μια άλλη κυβέρνηση…
Google news
