[Αγιογραφίες] Θίασος

ΑΠΟ μακριά θα μπορούσε να είναι σαν καστ τηλεοπτικής σειράς που αφηγείται το στόρι μιας ισχυρής οικογενείας. Κάτι σαν το «Ντάλας» ή τη «Δυναστεία» ή, πιο κοντά, καμιά από τις τουρκικές σειρές που αρέσουν τα τελευταία χρόνια. Η σειρά έχει τελειώσει από καιρό και το καστ ξανασυναντιέται αλλαγμένο – κάτι αναμενόμενο – από το πέρασμα του χρόνου. Ο πατριάρχης έχει πιο βαθιές ρυτίδες και έχει ασπρίσει. Η πρώτη σύζυγος έχει σαφώς περάσει στην τρίτη ηλικία αλλά και η δεύτερη – για την οποία είχε γίνει τόση φασαρία στο σίριαλ – έχει στεγνώσει κάπως. Η κόρη δεν φαίνεται πια νέα. Και οι συνεργάτες του πατριάρχη, κάποτε παντοδύναμοι και σε μόνιμο ανταγωνισμό μεταξύ τους, έχουν χάσει τελείως τη λάμψη της ισχύος και φαίνονται ανθρωπάκια.

Η περιγραφή ταιριάζει. Μόνο που η ευρύτερη οικογένεια Τσοχατζόπουλου μαζί με κολλητούς, συνεργάτες και παρατρεχάμενους, δεν ξαναβρέθηκε για να θυμηθεί τα καλά τής εξουσίας. Αλλά για να καταδικαστεί στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων. Οι ποινές είναι βαριές και δεν γλίτωσε κανείς ή καμία. Η συνεύρεση δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί υπό χειρότερες συνθήκες. Το σίριαλ τελείωσε και ο θίασος μεταφέρεται στις φυλακές. Πιθανώς, σε δεύτερο βαθμό, κάποιες ποινές θα μετριαστούν. Ή, λόγω ηλικίας θα κουρευτούν ούτως ή άλλως. Αλλά μέχρι τότε η κάθειρξη θα είναι η καθημερινότητα των μελών του καστ. Κάπως έτσι μια οικογένεια που ασχολήθηκε τόσο με τα ακίνητα – αγορασμένα ή νοικιασμένα από «δικές μας» οφσόρ – καταλήγει στους τέσσερις τοίχους ενός κελιού, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

ΣΤΑ χρονικά της ελληνικής πολιτικής ιστορίας δεν υπάρχει οικογένεια που τιμωρήθηκε τόσο σκληρά. Οι Τσοχατζόπουλοι δεν απέκτησαν ποτέ τα χαρακτηριστικά τζακιού της πολιτικής. Με την έννοια των τέκνων ή των θυγατέρων που παίρνουν τις έδρες των πατεράδων. Ο Ακης είχε αποσυρθεί και ήταν ήδη πολιτικά παροπλισμένος όταν, μέσω Βατοπεδίου, βρέθηκε στα γρανάζια της Δικαιοσύνης. Αλλά δεν μπορεί κανείς – όσο και αν είναι νομικά αδόκιμο – να μη μιλήσει για οικογενειακή ευθύνη. Οι Τσοχατζόπουλοι ανταποκρίνονται στο εγχώριο μοντέλο του επιτυχημένου πατριάρχη της πολιτικής από τον οποίο καταλήγουν να ζουν δύο οικογένειες, η πρώτη και η δεύτερη. Είναι όμως ακριβώς αυτή η διάσταση που τους έκανε να φαίνονται ενώπιον του δικαστηρίου σαν πύργος από τραπουλόχαρτα – με βασιλιάδες, ντάμες και βαλέδες – που κατάρρευσε όλος μαζί.

ΑΝ η Ελλάδα δεν φημίζεται ως δημοκρατία για την καθαρή διάκριση των εξουσιών, αντίστοιχα στις οικογένειες της πολιτικής η ισχύς διαχέεται τόσο ως προς τη χρήση όσο και ως προς την ωφέλεια. Αν οι οικείοι του Ακη είχαν τις δουλειές, τη ζωή και τα δικά τους πόθεν έσχες, μπορεί η νομική τους θέση να ήταν διαφορετική. Αλλά δεν είναι αυτή η περίπτωση. Στο μεταξύ, δεν έχει κανείς παρά να επισημάνει ότι η ποινική μεταχείριση της οικογένειας Τσοχατζόπουλου δεν παράγει νομολογία. Αποτελεί όμως ένα προηγούμενο για το πώς η Δικαιοσύνη – με μοχλό τις έρευνες σε λογαριασμούς και απόκτηση περιουσιακών στοιχείων – δεν περιορίζεται πια στους πολιτικούς αλλά ασχολείται και με τους δικούς τους. Αν βρεθούν κι άλλα σόγια, μελλοντικά, στο εδώλιο, αυτό είναι κάτι που θα το ξαναδούμε.