[Κιόσκι] Εμείς, οι ιστορικοί κι εκείνος

Η δημοσιογραφία βιάζεται εκ των πραγμάτων πολύ περισσότερο από την Ιστορία. Οι δημοσιογράφοι είναι υποχρεωμένοι να αξιολογούν υπό την πίεση του χρόνου τα γεγονότα και καμιά φορά να προβλέπουν τις εξελίξεις, αντίθετα με τους ιστορικούς που δουλεύουν με την ασφάλεια της χρονικής απόστασης. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο η δουλειά των πρώτων πετιέται στα σκουπίδια μόλις την επόμενη ημέρα, ενώ των δεύτερων ίπταται στην αιωνιότητα. Από την άποψη αυτή, η μόνη παρηγοριά των δημοσιογράφων είναι ότι οι ιστορικοί χρησιμοποιούν καμιά φορά τα κείμενά τους ως ιστορικές πηγές. Αν είσαι δημοσιογράφος, είναι ο μόνος τρόπος να λυτρωθείς από την αίσθηση της ματαιότητας που σου προκαλεί το εφήμερο.

Στην περίπτωση του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, όμως, οι δημοσιογράφοι δεν έχουν να προσφέρουν και πολλά στους ιστορικούς. Αν ψάξει κανείς τις εφημερίδες σε 50 ή 70 χρόνια θα βρει ένα και μόνο πράγμα: την προαναγγελία του πολιτικού θανάτου του Σίλβιο Μπερλουσκόνι πρώτα στα τέλη της δεκαετίας του ’90, έπειτα στις αρχές του 2000 και μετά κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 2000 και πάλι προς το τέλος της και κάμποσες φορές ακόμη τα τελευταία χρόνια. Κάθε φορά που οι δημοσιογράφοι «πέθαιναν» τον Μπερλουσκόνι, οι ιταλοί ψηφοφόροι τον έβγαζαν από το πολιτικό νεκροτομείο για να τον παραδώσουν ολοζώντανο στις δύο μεγαλύτερες χαρές της ζωής: την εξουσία και τα ροζ πάρτι.

Αυτή τη φορά, όμως, το τέλος του Μπερλουσκόνι φαίνεται να έχει έρθει. Μοιάζει αδύνατον να αναστηθεί πολιτικά έπειτα από μια καταδίκη που θα του στερήσει τα πολιτικά του δικαιώματα και την «προδοσία» του αγαπημένου του παιδιού Αντζελίνο Αλφάνο. Ο Μπερλουσκόνι θα συνεχίσει ασφαλώς να υπάρχει ώς το βιολογικό του τέλος. Αλλά θα υπάρχει σαν πολιτικό βαμπίρ, σαν ένας ζωντανός – νεκρός της πολιτικής σκηνής: από την πολιτική σου πατροκτονία δεν συνέρχεσαι ποτέ εντελώς.

Κι όμως, οι δημοσιογράφοι θα πενθήσουν παρά τις ταπεινώσεις όλων αυτών των χρόνων. Ενας από αυτούς είναι ο ανταποκριτής της Monde στην Ιταλία. Ο Φιλίπ Ριντέ έγραψε ένα βιβλίο με τον τίτλο «Η Ιταλία, η Ρώμη κι εγώ», μια νοσταλγική ωδή σε μια δημοσιογραφική ντόλτσε βίτα που φαίνεται να χάνεται οριστικά. Χάρη σε αυτόν τον «απρόβλεπτο, ανερμάτιστο, γελοίο, αξιολύπητο» άνθρωπο ζούσε στην Ιταλία μια ολόκληρη στρατιά ξένων ανταποκριτών. Η δίψα του για εξουσία, οι δικαστικές του περιπέτειες, η αδυναμία του για τα κολ γκερλ, τα πλούτη του ήταν μια συνεχής πηγή θεμάτων. Δεν χρειαζόταν να ψάξεις για τίποτα, η είδηση «έσκαγε» μόνη της. Αλλά αυτά δεν χρειάζεται να τα ξέρουν ούτε οι ιστορικοί.