[Μικροπολιτικός] Η «Φθορά» του Πελεγρίνη

Μεγάλο μαρτύριο το ταλέντο. Δεν σε αφήνει να ησυχάσεις. Κάπως έτσι, φαίνεται ότι ο Θεοδόσης Πελεγρίνης αποφάσισε να αφήσει πίσω του τις παραστάσεις σε καφέ-εστιατόρια και μικρές θεατρικές σκηνές. Προφανώς θεωρεί ότι είναι έτοιμος να θέσει το ταλέντο του ενώπιον του κοινού του Εθνικού Θεάτρου. Το λέω επειδή πληροφορούμαι ότι ο πρύτανης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών,  δεύτερη φύση του οποίου είναι η ηθοποιία, απηύθυνε αίτημα στον καλλιτεχνικό διευθυντή του Εθνικού Θέατρου Σωτήρη Χατζάκη για να ανεβάσει έργο του. Δεν γνωρίζω ποιο ή αν έχει ελπίδες να επιλεγεί από τον Χατζάκη. Θυμίζω, ωστόσο, ότι πέρυσι ο Πελεγρίνης συνεργάστηκε με τον Κώστα Καζάκο στο έργο «Ιουλιανός» που ανέβηκε στη σκηνή του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης. Προηγουμένως (2011) είχε παρουσιάσει σε γνωστό μπαρ του Κολωνακίου τον μονόλογό του «Φθορά, φθορά, φθορά».  Η εν λόγω πρωτοβουλία είχε προκαλέσει αμηχανία στους συναδέλφους του, καθώς τα πανεπιστήμια καίγονταν και ο Πελεγρίνης έπαιζε στο ημίφως αναλύοντας τη φθορά. Τιμής ένεκεν, θυμίζω τις εξής φράσεις: «Η φθορά, ωραία. Τι να κάνουμε; Τη νιώθουμε πάνω στο πετσί μας, να το λειώνει σιγά σιγά. Υπάρχει όμως και η ζωή… ναι, υπάρχει και η ζωή».