[Επιφυλλίδα] Το αίμα ως ρυθμιστής της Ιστορίας

Ανάμεσα στα ευεργετήματα που συνεπάγεται η σύλληψη των μελών της νεοναζιστικής οργάνωσης, υπάρχει και ένα που μόνο μακροπρόθεσμα και αφού το ψάξει πολύ κανείς μπορεί να αντιληφθεί πλήρως τη σημασία του.

Παρακολουθώντας την καθημερινότητα, κυρίως όπως τη μεταδίδει η τηλεόραση, έχεις την εντύπωση ότι έχει συμβεί μια σατανική λαθροχειρία και γεγονότα που θα έπρεπε να έχουν ξεσηκώσει, λόγω της εγκληματικότητάς τους, τη συνείδηση σύνολης της ανθρωπότητας, σχεδόν να αποθαυμάζονται. Περίπου σαν θετική και αρνητική δημοσιότητα να μπαίνουν στο ίδιο τσουβάλι και όσο θα λαχταρούσε κανείς να εξελιχθεί σε έναν μεγάλο ευεργέτη, το ίδιο θα φιλοδοξούσε να γίνει γνωστός αποπατώντας πάνω στο κοινό περί δικαίου αίσθημα.

Φτάνει δηλαδή κάτι να το έχει περιβάλει η πολύ μεγάλη δημοσιότητα για να μην μπορούμε να κρίνουμε αν είναι καλό ή κακό ή και αν καταφέρουμε να τα διαχωρίσουμε να μη μας ενοχλεί και τόσο πολύ, αν πρόκειται για κάτι που εξακριβωμένα προκαλεί ζημιά στους άλλους. Θα ήταν κουτό να αρνηθεί κανείς ότι η εγχώρια νεοναζιστική οργάνωση δεν χρησιμοποίησε το «χαρτί» αυτό, ώστε κάθε έκφραση ωμής βίας από μέρους της να υπάρχουν κάποιοι που τη λογαριάζουν ως έναν χρειαζούμενο δυναμισμό. Γι’ αυτούς ακριβώς που δεν χρειάζεται παρά να είναι κανείς διάσημος για να επιχαίρουν, μέσω της ειδωλοποίησής του, για τις πιο άθλιες ενέργειές του, δεν μπορεί παρά η εικόνα των ανθρώπων με χειροπέδες, ακόμη και αν δεν τους συνέτισε, να τους έκανε να σκεφτούν ότι η δημοσιότητα δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση ασυλία. Εστω και αν δεν έχει προκαλέσει με μια τόσο βάναυση και εγκληματική συμπεριφορά αντίστοιχη με αυτή της διαβόητης ναζιστικής οργάνωσης.

ΠΩΣ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ, υπάρχουν και μικρόνοες, όπως υπάρχουν και ιδιοφυείς, όπως υπάρχουν και μέτρια μυαλά, ράθυμα ή απλώς έξυπνα. Για τους μικρόνοες λοιπόν που είναι σαν να μην έχουν υπάρξει ούτε η Αντιγόνη ούτε ο Χριστός ούτε ο Βολταίρος ούτε ο Αλιέντε και ο Τσε Γκεβάρα ούτε ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, η εικόνα του ειδώλου τους με χειροπέδες δεν κάνει μόνο το ίδιο να καταρρέει. Κάνει ένα ολόκληρο σύστημα «αξιών» που το είδωλο αυτό υποστηρίζει αναξιόπιστο και ύποπτο.

Είναι ίσως από τις λίγες φορές που αισθανθήκαμε τα τελευταία χρόνια να υπάρχει κράτος – και οφείλουμε να το ομολογήσουμε. Εστω και αν δεν συμβιβάζεται κανείς με την έλλειψη ανθρωπιάς στις δημόσιες υπηρεσίες ή με τους ανθρώπους που ψάχνουν στα σκουπίδια για το φαγητό τους, δεν μπορεί να μην αγανακτεί ακόμη περισσότερο με όσους αντιλαμβάνονταν ώς χθες ότι η επιδεικνυόμενη κτηνώδης βία μπορεί να τους μεταβάλει σε ένα είδος σταρ.

Αν υπάρχει μια «γραμμή» που τη σεβόμαστε έστω και αν την αναγνωρίζουμε συμβατική, ότι για παράδειγμα δεν γίνεται να μεταβάλλεται η Βουλή σε κωλοχανείο, είναι γιατί αν λείψει αυτός ο σεβασμός η ζωή γίνεται ακόμη μεγαλύτερη ζούγκλα. Κανείς απολύτως δεν έχει το δικαίωμα ως προσωπική συμπεριφορά και προπαντός με τις πολιτικές του επιλογές να δίνει την εντύπωση ότι η ζωή είναι απ’ άκρου εις άκρον μια ζούγκλα. Σημαίνει πως γνωρίζει ότι ο ίδιος θα επιζήσει ακόμη και μέσα στη ζούγκλα, αδιαφορεί όμως ότι υπάρχουν και άνθρωποι που θα δυσκολεύονταν να επιβιώσουν ακόμη και στον παράδεισο.

Ο,τι όμως και να πούμε, νιώθουμε να είμαστε ακόμη στην προϊστορία, αφού με τα γεγονότα του τελευταίου καιρού αντιλαμβανόμαστε ακόμη μία φορά ότι τις εξελίξεις είναι πάντα το αίμα που τις επιταχύνει.