Πραξικόπημα με τη robe de chambre

Λογικά, τώρα – ΤΩΡΑ – εσείς εμάς δεν μας διαβάζετε. Ούτε τον Στέφανο Τζανάκη εξ ευωνύμων ούτε τον Δημήτρη Χαντζόπουλο όλο ευθεία κάτω ούτε εμένα. Ούτε την εφημερίδα. Διότι: το κείμενο αυτό γράφεται Παρασκευή. Το φύλλο κυκλοφορεί Σάββατο. Σάββατο οι απόστρατοι έχουν κάνει ήδη πραξικόπημα, έχουν απαγορέψει τις εφημερίδες και έχουν στείλει τους περιπτεράδες στα Μακρονήσια.

Τα οποία Μακρονήσια, πόσο κόσμο να σου χωρέσουν κι αυτά; Κατ’ αρχάς, από facilities καταντήσανε χειρότερα κι απ’ τα Ξενία. Χάλια. Καζανάκια βουλωμένα, οι βρύσες στάζουν, μοκέτες μουλιασμένες και μουχλιασμένες, η Ολυμπιακή διέκοψε τις πτήσεις στο νησί, ο καπουτσίνο 5 ευρώ! Χώρια η έλλειψη προσωπικού: στη ρεσεψιόν μόνο ένας ασφαλίτης, δυο χέρια έχει ο άνθρωπος, ποιον να σου πρωτοδείρει κι αυτός;

Λογικά λοιπόν, τώρα που μιλάμε, έχει γίνει ήδη το πραξικόπημα που ανακοινώθηκε από την Τετάρτη το βράδυ. Ευγενέστατοι πάντως οι απόστρατοι που συνέταξαν τη διακήρυξη – α, το σωστό να λέγεται. Πραξικόπημα με όλους τους κανόνες του savoir vivre. Οχι σαν τους γάιδαρους τους απριλιανούς που έβγαλαν τα τανκς ξημερώματα και έπιασαν τους νοικοκυραίους με το χτεσινό σώβρακο.

Οχι, αυτοί εδώ, κύριοι. Μας έδωσαν συγκεκριμένο ραντεβού:

– Σάββατο εξυπηρετεί να κάνουμε ένα πραξικοπηματάκι;

– Τι ωρίτσα βολεύει για να μην ενοχλήσουμε;

Προσωπικά κάτι τέτοια πολύ τα εκτιμώ. Είμαι, βλέπεις, η γενιά που γαλουχήθηκε με την Ιδεολογία της robe de chambre. Αυτές οι αξίες, αυτά τα ιδανικά πέρασαν από γιαγιά σ’ εμένα κι από μάνα σε κόρη: ρόμπα-νυχτικιά να είναι σετ. Πάντα όμως.

Με αυτό τον τρόμο ζούσα από μικρό κορίτσι. Οτι θα πάω σε ένα ξενοδοχείο, λέει. Και μες στη νύχτα θα γίνει και σεισμός, και πλημμύρα, και πραξικόπημα και στο μονόκλινο θα εισβάλουν ταυτόχρονα δύο τανκς και τρία γκαρσόνια. Πώς το αντιμετωπίζεις τώρα εσύ όλο αυτό; Ορθια, ήρεμη, κυρία, με σεταρισμένες νυχτικιά και ρόμπα και ασορτί παντόφλα.

Γι’ αυτό και ευχαριστώ θερμά τους απόστρατους για την έγκαιρη ειδοποίηση. Και παίρνω το θάρρος να ρωτήσω: υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο dress code για το πραξικόπημά τους; Και περίπου πόσο υπολογίζουν να κρατήσει; Να βάλω τα μεταξωτά και να φυσάνε; Ή θα το ξεχειμωνιάσουμε με τη χούντα τους, να ρίξω και μια λιζέζ επάνω μου για την ψυχρούλα;

Βέβαια, οι άνθρωποι δεν ζητάνε και τίποτα σπουδαίο. Ψιλοπράματα: να παραιτηθεί η κυβέρνηση και να συγκροτηθεί μια ολοκαίνουργια, του κουτιού, με πρωθυπουργό τον πρόεδρο του Αρείου Πάγου. Αλλη καΐλα δεν είχε ο πρόεδρος του Αρείου Πάγου. Σε μια χρεοκοπημένη χώρα να μαζεύει τα φραγκοδίφραγκα από τον δρόμο, να παζαρεύει με τροϊκανούς και να τον στραβοκοιτάει ο Λαφαζάνης.

Κι αυτός τώρα, λέει, θα διώξει τους μνημονιακούς, θα παγώσει τις φορολογίες, θα αναστείλει τους πλειστηριασμούς, θα δημεύσει τις περιουσίες των Γερμανών, θα στείλει τα στρατά σε Μακεδονία, Ηπειρο, Θράκη και Κύπρο και θα διώξει τους λαθρομετανάστες. Επίσης να ζωντανέψει τον Μαρμαρωμένο Βασιλιά, θα πάρουμε την Πόλη και θα πνίξουμε όλους τους Τούρκους μες στου Βοσπόρου τα νερά. Α και ο μπακλαβάς είναι ελληνικός, μάγκες!

Και προφανώς, όοοολα αυτά έπρεπε να γίνουν από Τετάρτη βράδυ μέχρι Σάββατο. Και όοοολα αυτά έπρεπε να τα κάνει ο πρόεδρος του Αρείου Πάγου; Με την ψυχή στις πατούσες θα έτρεχε ο άνθρωπος να τα προλάβει όλα.

Δεν λες καλά που το πήρα είδηση. Γιατί, την ώρα της διακήρυξης, εγώ έβλεπα ρετροσπεκτίβα του Χίτσκοκ με κάτι πιτζάμες της κακιάς ώρας. Από αυτές που βάζουμε μόνο όταν είμαστε σίγουροι πως κανείς δεν θα μας πιάσει στον ύπνο.

Αχ, μανούλα μου, όλα τα είπες, όλα! Ορίστε τι θα πάθαινα τώρα. Μόλις τέλειωσε το Νοτόριους, ανοίγω την ταμπλέτα και τι διαβάζω; Οτι αλλάζει, λέει, ο καιρός και θα μας το γυρίσει σε χούντα. Πετάγομαι σαν τον αίλουρο από το κρεβάτι κι αρπάζω αμέσως τα είδη πρώτης ανάγκης: νυχτικιά+ρόμπα (την γκρι περλ, αν έχεις ακουστά;), τη στιρέλα, ξηρά τροφή σοκολάτα και σταφίδες, το «Κεφάλαιο» του Μαρξ, τη γάτα Ηρα, την τροφή της γάτας Ηρας και την ταυτότητα στα δόντια. Τα απολύτως χρειώδη, δηλαδή. Μη μας πιάσει το πραξικόπημα στον ύπνο και δεν έχουμε βουρτσίσει ούτε ένα δόντι, βρε αδερφέ. Ούτε έναν κοπτήρα, έτσι, για το καλό του φόνου. Του πόνου. Του χρόνου. Whatever…

Μέσα στο σκότος, μέσα στο έρεβος, τουλάχιστον έσκασε δειλά ένα χαμόγελο στο πικραμένο μας χειλάκι… Γελάσαμε μια στάλα…

Με ένα πραξικόπημα γκρι αρζάν.

Σε μια πραγματικότητα γκρι σουρί.

Ζοφερή και γκρι σουρί.

Μες στην κατήφεια καιρών και ημερών…