[Προβολείς] Νευρικοί εραστές

Ο πατέρας μου είχε μια εκ κατασκευής ανωμαλία. Ηταν από θέση αριστερός και από φύση σκεπτόμενος. Στον Ανένδοτο και στα Ιουλιανά ήταν ο πρώτος που κατέβαζε καντήλια στο άκουσμα του ονόματος «Καραμανλής» ενώ προς τα τέλη της χούντας πρώτος αυτός πήρε την ευθύνη να πει στους ελάχιστους συνομιλητές του ότι «έτσι που τα ‘φερε η κατάρα η μοναδική μας ελπίδα είναι ο Καραμανλής». Σαν παιδιά που ήμασταν, ανταριαστήκαμε κι αρχίσαμε να το συζητάμε μεταξύ μας ψιθυριστά στα κρεβάτια μας. «Του μπαμπά του ‘στριψε» ή, στην καλύτερη, «είναι ψεύτης». Τα ίδια περίπου είπαμε και στη Μεταπολίτευση, όταν συνέχισε με το ίδιο πάθος να βρίζει και να μαυρίζει τον Καραμανλή, σα να μην πέρασε μια μέρα από τότε που έπινε νερό στο όνομά του. Εκείνα τα χρόνια όμως ήμασταν ακόμη πολύ νέοι και πολύ άμαθοι από τις ερωτογενείς ζώνες της Δημοκρατίας.

Κι αν κάτι με φοβίζει και με απελπίζει στους σημερινούς μονόπαντους πολιτικούς είναι το συνήθειο να δημαγωγούν και να ξιπάζονται ενώπιον του κοινού χρυσαυγίτικου κινδύνου, αγνοώντας πόσο ολέθρια είναι η ελλιπής τριβή τους με τις μικρές τσιριμόνιες της Ιστορίας. Ισως γιατί δεν είχαμε τον ίδιο μπαμπά ή – για να το πω και σαν το Ελύτη – ίσως γιατί δεν έμαθαν ποτέ ότι «έχει τη μέση της και η άκρη – άκρη».