Διογένη, βγες απ’ το πιθάρι σου

«Ηταν οι καλύτερες μέρες, ήταν οι χειρότερες μέρες, ήταν τα χρόνια της σοφίας, ήταν τα χρόνια της ανοησίας, ήταν η εποχή της πίστης, ήταν η εποχή της καχυποψίας, ήταν η εποχή του Φωτός, ήταν η εποχή του Σκότους, ήταν η άνοιξη της ελπίδας, ήταν ο χειμώνας της απελπισίας, είχαμε μπροστά μας τα πάντα, είχαμε μπροστά μας το τίποτε, πηγαίναμε όλοι στον Παράδεισο, πηγαίναμε όλοι στο αντίθετό του».

Κάρολος Ντίκενς «Ιστορία δύο πόλεων»

Λοιπόν. Τα βάζουμε κάτω. Κάνουμε σούμα. Τι έχουμε. Τι δεν έχουμε:

Εναν νεκρό – από τη μια μεριά. Εναν φονιά – από την άλλη. Εναν φασίστα που έπαιρνε, λέει, «χαρτζιλίκι» από τη Χρυσή Αυγή για να δέρνει, να κακοποιεί και – τελικά – να σκοτώνει. (Εγώ ήξερα ότι χαρτζιλίκι δίνουμε στα παιδιά μας, αν πλύνουν το αυτοκίνητο ή αν ρίξουν τα σκουπίδια στον κάδο. Τα ματωμένα λεφτά, στο δικό μου λεξικό, χαρτζιλίκια δεν τα λες: Συμβόλαια θανάτου τα λες.)

Τι άλλο έχουμε;

– Εναν Πάνο Καμμένο που λιντσάρει «πολιτικά» – και τον πλακώνουν στο Κερατσίνι. Βγαίνει μετά να μιλήσει για το παρακράτος «που τον έχει βάλει στο μάτι». Αλλη καΐλα δεν είχε το παρακράτος να ασχολείται με τον Καμμένο: αυτόν τον Κολοσσό της πολιτικής σκηνής, αυτό τον Τσε Γκεβάρα της ακροδεξιάς παράταξης.

– Εχουμε έναν Χρύσανθο Λαζαρίδη που αποφάσισε ότι ΤΩΡΑ είναι το τέλειο τάιμινγκ να αναπτύξει την θεωρία των δύο άκρων. Πιο λαϊκά, να τα χώσει στον ΣΥΡΙΖΑ. Ο πρώην αριστερός και νυν οπαδός της ιδεολογίας «όλα σάλα τραπεζαρία» εξισώνει αριστερούς με ναζιστές. Κι ο Πρωθυπουργός τι κάνει; Οοοολο αυτό τι το κάνει; Γαργάρα; Θέμα; Ανάθεμα;

– Εχουμε έναν Ανδρέα Λοβέρδο, σε συνέντευξη στο «Βήμα», να αποκαλεί τη Χρυσή Αυγή «αυθεντικό κίνημα» που «κάνει ακτιβισμό πάνω σε μεγάλα προβλήματα». ΟΚ. Λογικό. Κι ο φόνος μια μορφή ακτιβισμού είναι, υποθέτω. Και κλείνει ο πολιτικός άνδρας με την υπερφίαλη κορόνα: «Σε ό,τι με αφορά προσωπικά, μαθήματα δημοκρατίας δεν δέχομαι από κανέναν. Πέρασα τις εξετάσεις στην κατάληψη του Πολυτεχνείου στη Θεσσαλονίκη, στις 16-17 Νοεμβρίου του 1973».

Ετσι! Σας πήρε μια μέρα παραπάνω απ’ όσο χρειαζόμαστε για το δίπλωμα οδήγησης, αλλά άξιζε τον κόπο: μέσα σε δυο μερούλες ξεμπερδέψατε με την υστεροφημία σας! Κι αφήστε εμάς τους ηλίθιους να πιστεύουμε ότι εξετάσεις για τη δημοκρατία δίνουμε μέχρι να αφήσουμε την τελευταία μας πνοή.

n Με τον Λοβέρδο και ο Φώτης Κουβέλης, στο ίδιο τραπέζι! Τα λένε, τα συμφωνούν, τα ανακοινώνουν. Θα μου πεις, πού κολλάει ο Κουβέλης στο θέμα της Χρυσής Αυγής; Στο προφανές ίσως; Στο αυτονόητο; Πως όταν ο Ρουπακιώτης ετοίμασε το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο και η ΝΔ ροκάνιζε τον χρόνο για να παίξει παράταση, η ΔΗΜΑΡ δεν έφυγε ΤΟΤΕ από την κυβέρνηση. Η ΔΗΜΑΡ έφυγε ΤΩΡΑ από την κυβέρνηση. ΤΩΡΑ με την ΕΡΤ.

– Με τους δεξιούς πολιτικούς να κλείνουν τσαχπίνικα το μάτι στη Χρυσή Αυγή. (Καλά, ο Πολύδωρας κλείνει και τα δύο.)

–  Με τους δημοσιογράφους ως συνήθως «αθώους του αίματος». «Αμοιρους των ευθυνών». Αυτοί απλώς «καταγράφουν τα γεγονότα». Τα σχολιάζουν «αντικειμενικά». Με «κύρος και αξιοπιστία».

– «Διογένη, βγες απ’ το πιθάρι σου! Οι Ελληνες τρελάθηκαν!». Τίτλος στη «Liberation». Οι ξένοι μάς κουνάνε το δάχτυλο ενόψει προεδρίας. Μας κάνουν «τς, τς, τς». Μας δίνουν ντιρεκτίβα: Να καθαρίσουμε, λέει, τη ναζιστική κόπρο του Αυγείου. Ασχέτως που ΚΑΙ αυτοί έσπρωξαν τον έλληνα ψηφοφόρο στη Χρυσή Αυγή. Ασχέτως που ΚΑΙ αυτοί έσπρωξαν τον έλληνα πολίτη στο μπαλκόνι να πηδήξει στο κενό. Ασχέτως που ΚΑΙ αυτοί έσπρωξαν τον έλληνα οικογενειάρχη στην ανεργία και στην απόγνωση.

–  Και τέλος, όλοι εμείς. Ολοι εμείς οι πολίτες. Που δείχνουμε ο ένας τον άλλον με το δάχτυλο. Φταίει μόνο αυτός που ψήφισε Χρυσή Αυγή; Δεν φταίμε κι εμείς με την παθητικότητά μας; Την έλλειψη συμμετοχής μας; Την αδιαφορία μας; Δεν συμβάλαμε όλοι – μα όλοι εμείς – σε αυτό το τσίρκο του τρόμου;

Οχι, ε; Καλά τότε… Σε αυτή την περίπτωση ο Παύλος Φύσσας σκοτώθηκε για τα ποδοσφαιρικά!

 «Ηταν οι καλύτερες μέρες, ήταν οι χειρότερες μέρες, ήταν τα χρόνια της σοφίας, ήταν τα χρόνια της ανοησίας, ήταν η εποχή της πίστης, ήταν η εποχή της καχυποψίας, ήταν η εποχή του Φωτός, ήταν η εποχή του Σκότους, ήταν η άνοιξη της ελπίδας, ήταν ο χειμώνας της απελπισίας, είχαμε μπροστά μας τα πάντα, είχαμε μπροστά μας το τίποτε, πηγαίναμε όλοι στον Παράδεισο, πηγαίναμε όλοι στο αντίθετό του».