[Προεκτάσεις] Θυσία

Συχνά από το ΠΑΣΟΚ προβάλλεται η εξής θέση: θυσιάστηκε με τις δύσκολες επιλογές του υπέρ της χώρας, σηκώνει το μεγαλύτερο βάρος στη συγκυβέρνηση και η επιρροή του είναι ευρύτερη της εκλογικής του επίδοσης. Ο τελευταίος που την προέβαλε ήταν ο πρώην υπεύθυνος Επικοινωνίας Γιάννης Δατσέρης, με το χθεσινό άρθρο του στα «ΝΕΑ». Υπάρχει όμως και ο αντίλογος.

– Το ΠΑΣΟΚ δεν αποφάσισε καμιά θυσία. Απλώς ο επικεφαλής του χωρίς καμιά συζήτηση όπως όφειλε – στα κομματικά όργανα προαιρετικά και στο Υπουργικό Συμβούλιο υποχρεωτικά – οδήγησε τη χώρα σε διεθνή οικονομικό έλεγχο και στη συνέχεια απέτυχε να υλοποιήσει το Μνημόνιο που υπέγραψε. Τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ τον χειροκρότησαν χωρίς καν να το διαβάσουν, μετά τον έριξαν στην πυρά και τελικά τον άλλαξαν χωρίς καμιά εσωκομματική συζήτηση επί του θέματος. Το ΠΑΣΟΚ δεν έκανε θυσία – το θυσίασαν.

– Το ΠΑΣΟΚ δεν σηκώνει το μεγαλύτερο βάρος στη διακυβέρνηση και το πληρώνει. Απλώς μετά το 12% μπέρδεψε την ανάγκη να κυβερνηθεί η χώρα και με τη συμβολή του, με τις συνεργασίες χωρίς κανόνες. Απόδειξη ότι το Σύμφωνο Συνεργασίας ακόμη αναζητείται. Ετσι φαίνεται ότι προσχωρεί στη στρατηγική Σαμαρά, ενώ συνέβη το αντίθετο. Δεν πρόκειται λοιπόν για βάρος, αλλά για πολιτικά λάθη.

– Το ΠΑΣΟΚ δεν έχει απήχηση μεγαλύτερη από το μέγεθός του. Στις δημοσκοπήσεις οι επιδόσεις του είναι γνήσιο υποσύνολο του ποσοστού του στην κάλπη. Αλλωστε μόνο τυφλοί δεν βλέπουν ότι αυτοακυρώνεται ως φυσικός χώρος ανάμεσα στη Δεξιά και στην παραδοσιακή Αριστερά. Μόνο κουφοί δεν ακούν τους ψιθύρους για στελέχη του που φλερτάρουν με το «σύστημα Σαμαρά», άλλα που θα χτυπήσουν την πόρτα του ΣΥΡΙΖΑ και κάποια που προσδοκούν τη δημιουργία νέου κόμματος από συγκεκριμένο εσωκομματικό πόλο. Δεν είναι μεγαλύτερη η επιρροή του, αντίθετα αμοιβαδοποιείται.

Συνεπώς το ζητούμενο στο ΠΑΣΟΚ δεν είναι να «ξεπεράσει τον εαυτό του». Είναι να βρει τον εαυτό του. Το 2010 ήθελε να ισορροπήσει το ΔΝΤ με την ιδεολογική φυσιογνωμία του και απέτυχε. Σήμερα θέλει να είναι και – αναγκαστικός έστω – εταίρος της Δεξιάς και βασικός άξονας της Κεντροαριστεράς. Αυτό θυμίζει κάτι που έλεγε ο Μαρκ Τουεν: «Σε ένα μουσείο στην Αβάνα υπάρχουν δύο νεκροκεφαλές του Κολόμβου: μία από τότε που ήταν παιδί και μία ως μεσήλικου».