[Προβολείς] Το ρήγμα της Ατάλαντης

Επιμένει να μας σκουντάει η Αμφίκλεια με κάτι λίγα ρίχτερ απροσδιορίστων προθέσεων. Τι έγινε ρε παιδιά; Θα το λήξετε καμιά ώρα ή θα το πάμε στα πέναλτι; Μια ζωή στην τσίτα, ειλικρινά σας το λέω, έχω αρχίσει να σκυλοβαριέμαι. Θα τα παρατήσω, μου φαίνεται, και τα αντισεισμικά και όλα και θα κλείσω μια και καλή τη στρόφιγγα της πληροφόρησης. Δεν θέλω φέρ’ ειπείν να ξέρω αν ο Τσίπρας ορέγεται ακροδεξιό s&m με τον Καμμένο. Ε και; Αν δεν τα κάνει τώρα που είναι παιδί, πότε θα τα κάνει; Οταν θα μουστώσει πολιτικά και θα γίνει Ζίγδης; Κρίμα, πάντως, που χάθηκε ο Κωστόπουλος από την εκδοτική πιάτσα να αναδείξει το νέο αριστερό λάιφ στάιλ. Οταν με το καλό στέρξει το πρωτογενές πλεόνασμα και ξεμπλέξουμε κι απ’ τα Μνημόνια, η πρώτη αγορά που θα κάνω θα είναι ένα ζευγάρι χνουδωτές χειροπέδες και στολή παραλλαγής από λάτεξ, από εκείνες που γεμίζουν τα συρτάρια μυγάκια.

Εν τω μεταξύ έχω μια ολόσωμη φαγούρα και δεν ξέρω πού να την αποδώσω. Οι φίλοι μου που με γνωρίζουν σαν κάλπικη δεκάρα επιμένουν ότι η πηγή του άγχους μου βρίσκεται 160 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Αθήνας και συγκεκριμένα στο ρήγμα της Ατάλαντης (Αριστεράς). Ναι, σωστά τον έβαλα τον τόνο αγαπημένοι μου διορθωτές και γεωγράφοι.