[Προβολείς] Αγαπητέ κ. Φάουστ

Πέρασαν 203 χρόνια από τότε που πρωτοσκέφτηκα να σας γράψω αλλά ποτέ δεν είναι αργά. Σας το λέω εμπιστευτικά. Εχω κι εγώ μέσα μου ένα «αχ», ίδιο με το δικό σας. «Αχ! σπούδασα φιλοσοφία και νομική και γιατρική, και αλί μου και θεολογία με κόπο και μ’ επιμονή. Ναι, πιότερα ξέρω παρά όλοι μαζί, γιατροί, δικηγόροι, παπάδες, σοφοί. Δισταγμοί, υποψίες δε με ταράζουν, κόλασες, διάολοι δε με τρομάζουν». Το μόνο που με διαολίζει είναι που δεν έμαθα να φτιάχνω κάνα φαΐ και να ‘μαι τώρα εδώ «με τόσα φώτα εγώ μωρός, όσο και πρώτα» στο έλεος του πάσα ένα ντελιβερά και στο ταπεράκι της πεθεράς μου.

«Μήτε σκυλί έτσι δεν θα ‘θελα να ζει», ένας λόγος παραπάνω που το τελευταίο διάστημα βλέπω τα ακαδημαϊκά μου ελλείμματα να αυξάνονται με ρυθμούς μη αποδοθέντος ΦΠΑ. Ο ένας καταργεί τα Αρχαία κι άλλος την Πληροφορική. Κάποιος προσθέτει στο όλο μείγμα πολλά Θρησκευτικά κι εντατικό λιντσάρισμα ενώ κάτι άλλοι καραδοκούν με την Εθνική Ηθική Διαπαιδαγώγηση, τον Μελιγαλά, τη Μακρόνησο, το φεστιβάλ της Γιουροβίζιον. Σας το λέω καθαρά. Αν ήμουν ακόμη εκπαιδεύσιμη, αν είχα έστω ψυχή, θα την είχα ευχαρίστως πουλήσει κι εγώ στο διάολο. Οχι για νιότη, λεφτά κι αθανασία αλλά για εκείνο το ταπεράκι που λέγαμε παραπάνω. (Με τη δέσμευση ότι θα σας επιστραφεί πλυμένο, ευχαριστώ πολύ.)