[Προεκτάσεις] Αγνοια

Πρώτα τα κακά νέα. Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσίασε ο έγκυρος Σάββας Ρομπόλης της ΓΣΕΕ, τον επόμενο χρόνο η ανεργία στην Ελλάδα θα υπερβεί το 30% – όσο ήταν το 1961. Η αγοραστική δύναμη των εργαζομένων μειώθηκε πάνω από 37% σε τρία χρόνια και επέστρεψε στο 2000, οι κοινωνικές δαπάνες μειώθηκαν κατά το ένα τέταρτο στο ίδιο διάστημα και το επίπεδο ζωής έπεσε στο μισό από το 2008.

Και μετά τα χειρότερα νέα. Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα το πολιτικό σύστημα δεν έχει αξιόπιστη απάντηση και δεν επεξεργάζεται βιώσιμες λύσεις. Αρκείται στον τυφλοσούρτη του Μνημονίου.

Η κυβέρνηση διατείνεται διαρκώς ότι δεν θα χρειαστούν άλλα μέτρα – και μετά επιβάλλονται νέα μέτρα. Ισχυρίζεται ότι η πιο δύσκολη διαδρομή διανύθηκε, αλλά όλοι ξέρουν ότι έρχεται και νέο Μνημόνιο. Ωραιοποιεί την εικόνα με ρητορική του πρωτογενούς πλεονάσματος που δεν θα είναι τίποτε περισσότερο από λογιστική κατασκευή – και αν βγει…

Από την αντιπολίτευση η διαχείριση της ζοφερής πραγματικότητας που αναδεικνύουν τα στοιχεία της ΓΣΕΕ είναι χειρότερη. Ανυπόστατες θεωρίες για την απαλλαγή από το χρέος και τα ελλείμματα, τυφλές υποσχέσεις για αποκαταστάσεις πάσης φύσεως και συγκρουσιακό κλίμα με το τελευταίο αποκούμπι της χώρας που είναι η Ευρωπαϊκή Ενωση.

Το κόμματα περιστρέφονται απλώς γύρω από το άξονά τους. Στο Συμπόσιο του ΠΑΣΟΚ, π.χ., ακούστηκαν πολύ ωραία πράγματα για την Κεντροαριστερά, για τη δικαίωση των επιλογών τους και για την ελεεινότητα των αντιπάλων τους – αλλά δεν ακούστηκε τίποτε συγκεκριμένο για την κατάσταση που περιγράφει η ΓΣΕΕ. Μίλησαν δηλαδή για τον εαυτό τους, όχι για τα προβλήματα. Αλλωστε κανείς από όσους πήραν τον λόγο δεν ήταν άνεργος, δεν είχε χάσει το σπίτι του και δεν αδυνατεί να ζήσει την οικογένειά του.

Το συμπέρασμα είναι ότι «η δυστυχία τού να είσαι Ελληνας», κατά τη γνωστή διατύπωση του Νίκου Δήμου, δεν είναι ότι βρίσκεσαι σε κατάσταση μετά το ναυάγιο. Είναι ότι οι ναυαγοσώστες δεν ξέρουν κολύμπι.

Η πολιτική τάξη της χώρας δεν έχει ιδέα τι συμβαίνει στη χώρα – δηλαδή αγνοεί τι σημαίνει στην πράξη η έκθεση τη ΓΣΣΕ. Και όπως έλεγε ο αμερικανός ηθοποιός Τζορτζ Κάρλιν, «όχι μόνο δεν ξέρουν τι συμβαίνει, αλλά δεν θα ήξεραν και τι να κάνουν αν ήξεραν τι συμβαίνει».