Λήμματα

Γενέθλια. Για να γιορτάσει τα 39 του χρόνια το ΠΑΣΟΚ θυμήθηκε το πανεπιστήμιο και τους πανεπιστημιακούς. Μα, τους είχε ξεχάσει ποτέ; Πώς είναι δυνατόν; Στη διαδρομή του γνώρισε τέσσερις αρχηγούς-προέδρους από τους οποίους οι τρεις ήταν επισήμως πανεπιστημιακοί δάσκαλοι και ο ένας, από τη στιγμή που έπαψε να είναι αρχηγός του κόμματος, πολιορκεί ατύπως και συστηματικά τον ακαδημαϊκό χώρο σε υπερατλαντικό επίπεδο με την ιδιότητα του επισκέπτη-ομιλητή. Το κόμμα, κοντολογίς, τίμησε εφέτος τις ακαδημαϊκές ρίζες του, αυτοαναγορεύτηκε σε αντικείμενο ακαδημαϊκού ενδιαφέροντος και κάλεσε τους καθ’ ύλην αρμόδιους να το αναλύσουν. Καιρός ήταν.

Επενδυτές. Εμφανίζονται, τυγχάνουν υποδοχής στο ανώτατο επίπεδο, φωτογραφίζονται και απέρχονται. Κατόπιν αναμένονται αλλά δεν επανέρχονται. Ούτε οι ίδιοι ούτε τα κεφάλαιά τους. Θα μπορούσαν, άρα, να χαρακτηριστούν διερχόμενοι. Σήμερα όμως μαθαίνουμε ότι είναι κάτι άλλο: κοινοί ψυχοπαθείς. Πώς το είπε ο καθ’  ύλην αρμόδιος υπουργός; «Για να επενδύσει κανείς στην Ελλάδα χρειάζεται ζουρλομανδύα!» (εφημερίδες, 5/9/2013). Και επισήμως, λοιπόν, δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτε απ’ αυτούς. Να ‘ναι καλά ο τουρισμός και οι αφίξεις από το εξωτερικό που καλπάζουν (βλ. παρακάτω.)

Επισκέπτες. Χίλιες φορές προτιμότεροι από τους δήθεν επενδυτές. Οπως και οι επισκέψεις: χίλιες φορές προτιμότερες από τις επενδύσεις. Γι’ αυτό και η στήλη συμφωνεί απερίφραστα με το «Σχέδιο για την ανάπτυξη» που περιλαμβάνεται σε κείμενο που υπογράφουν 50 έλληνες «αναποφάσιστοι μεταξύ Κεντροαριστεράς και Σοσιαλδημοκρατίας», όπως αυτοχαρακτηρίζονται. «Πρωτογενής τομέας – τουρισμός – πολιτισμός»: αυτό είναι το μέλλον του τόπου, σύμφωνα με τους συγκεκριμένους συμπολίτες μας. Προβλέποντας μάλιστα την ανάδυση και τη διόγκωση των μεσαίων τάξεων των χωρών που είναι πια γνωστές ως BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, Νότια Αφρική) κατά την επόμενη δεκαπενταετία, υποστηρίζουν ότι η χώρα μας ενδέχεται να αντιμετωπίσει ένα πρόβλημα ανάλογο με αυτό που προδιαγράφεται για έναν κορυφαίο παγκοσμίως τουριστικό προορισμό όπως είναι η Βενετία. «Εκεί, υπό το πρίσμα των σχετικών ερευνών, μιλούν για καθιέρωση “κλειστού αριθμού” ημερήσιων επισκεπτών ή ακόμη και ενός εισιτηρίου “γενικής εισόδου” για όποιον πατάει το πόδι του στην πόλη» (βλ. λήμμα «Προορισμοί».)

Προορισμοί. Οι συντάκτες του «Σχεδίου για την ανάπτυξη» δεν είναι αφελείς. Γνωρίζουν ότι η καθιέρωση «numerus clausus» για τους επισκέπτες της ελληνικής επικράτειας, νοουμένης ως συνόλου, δεν είναι απλή υπόθεση. Γι’ αυτό απομονώνουν, πάντα κατά το υποθετικό παράδειγμα της Βενετίας, τρεις προορισμούς: Μύκονος, Σαντορίνη, Ακρόπολη. «Είναι προφανές ότι, χάρη και στους BRICS, τα νησιά αυτά θα βουλιάξουν. Ηδη εκεί, σε περιόδους σχετικής αιχμής, επικρατεί το αδιαχώρητο. Τι θα γίνει; Θα βλέπουμε Βραζιλιάνους, Κινέζους και Ινδούς να συνωστίζονται στις παραλίες σε πρώτη φάση και, στη συνέχεια, να παλεύουν με τα κύματα του Αιγαίου; Πού θα βρούμε τόσα σωσίβια; Οσον αφορά την Ακρόπολη, σκέφτεστε τι έχει να γίνει όταν θα έχουν συντονιστεί με το καλό οι υπεύθυνοι για τις κρουαζιέρες με τους αρμόδιους για τη λειτουργία των αρχαιολογικών χώρων; Θα περιμένει ο τουρίστας δεκαπέντε ημέρες στην ουρά για να προσκυνήσει τον Παρθενώνα; [σ.σ.: Αυτό βεβαίως αντιφάσκει με το εγκώμιο της χρονοτριβής (βλ. παρακάτω) στο  οποίο προβαίνουν οι συντάκτες του κειμένου].  Οπότε αυτομάτως το θέμα του κλειστού αριθμού ή του εισιτηρίου τίθεται επί τάπητος».  Οποια άποψη και να ‘χει κανείς, δεν μπορεί να αρνηθεί  ότι οι προβληματισμοί των συμπολιτών μας που παραμένουν αναποφάσιστοι μεταξύ Κεντροαριστεράς και Σοσιαλδημοκρατίας παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Χρονοτριβή. Η στήλη, βεβαίως, έχει τους δικούς της λόγους να στρέφει το ενδιαφέρον της στους «αναποφάσιστους». Σε ένα υποκεφάλαιο με τίτλο «Επανεποικισμός» διατυπώνουν την άποψη ότι η νέα Ελλάδα θα προκύψει από μια γενναία ανακατανομή του πληθυσμού την επόμενη εικοσαετία. Μιλούν, π.χ., για την «Αττική του 21ου αιώνα», «το Λεκανοπέδιο της φύσης και του πολιτισμού», με πληθυσμό που δεν θα ξεπερνά το 1,5 εκατομμύριο το 2035. Αυτό και άλλα παρόμοια. Ομως αυτό που μας συγκινεί ιδιαιτέρως είναι ότι υιοθετούν τη θέση που υποστήριξε η στήλη προ έτους, ότι η χώρα πρέπει να συναντήσει την ανάπτυξη μέσα από τον δρόμο της χρονοτριβής. «Χάσε τον χρόνο σου στην Ελλάδα» πρέπει να είναι το κεντρικό σύνθημα της ελληνικής τουριστικής και γραφειοκρατικής βιομηχανίας. Γίνονται όμως βασιλικότεροι του βασιλέως: ζητούν 30 χρόνια για να τελεσιδικήσει μια υπόθεση στα δικαστήρια, 50 χρόνια για να εγκριθεί μια επένδυση και ένα ολόκληρο πενθήμερο για το σιδηροδρομικό ταξίδι Αθήνα – Θεσσαλονίκη! Ολα κι όλα. Χάσιμο χρόνου ναι, αλλά δεν είπαμε κι έτσι!