[Προεκτάσεις] Αφετηρία

2 λεπτά
Από τους… δύο αρχηγούς του ΠΑΣΟΚ που μίλησαν στο επετειακό Συμπόσιο ποιος ήταν πιο χρήσιμος; Γιατί δύο; Γιατί ο Βαγγέλης Βενιζέλος και ο Γιώργος Παπανδρέου κινήθηκαν στην ίδια γραμμή. Ο Κώστας Σημίτης σε διαφορετική.
Παρότι τρία χρόνια τώρα κανείς από τους διαδόχους του δεν ζήτησε τη γνώμη του – ειδικά ο Παπανδρέου, που χειρίστηκε ύψιστες επιλογές της χώρας με ατζαμήδες – πήγε στο Συμπόσιο και μίλησε καθαρά: παρέκαμψε τη φάση Βενιζέλου και υπέδειξε ως σημείο νέας αφετηρίας για την ανάκαμψη την αρχή της εποχής Παπανδρέου, όταν το ΠΑΣΟΚ έχασε τα αυγά και τα πασχάλια.
Ποια από τις δύο προσεγγίσεις, λοιπόν, μπορεί να αποτελέσει τη βάση για την ανασυγκρότηση του Κινήματος; Εκείνη που δεν διστάζει να πάει κατευθείαν στις πηγές της κακοδαιμονίας ή αυτή που κρύβει τα σκουπίδια κάτω από το χαλί; Ο Σημίτης, που έβαλε τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων για τη διαχείριση της κρίσης από την «παρέα του 2009», ή ο Παπανδρέου με τον Βενιζέλο, που αρκέστηκαν στο ότι και ο Καραμανλής βασάνιζε τους μαύρους;
Είναι προφανές ότι ο δεύτερος κατά σειράν ιστορικός ηγέτης του ΠΑΣΟΚ προσέφερε υπηρεσίες με όσα είπε στο Συμπόσιο. Και παρότι δεν απέφυγε τις συνήθεις μικροϊδιοτυπίες του – π.χ., ξέχασε τον Ανδρέα Παπανδρέου μιλώντας για την ιδρυτική πράξη του 1974 και δεν έκανε αυτοκριτική για τον ανορθόδοξο τρόπο της διαδοχής του το 2004 – αν άξιζε κάτι από αυτό το διήμερο ήταν η ματιά του στα πράγματα (όπως και του Νίκου Χριστοδουλάκη που προηγήθηκε).
Δικαίως: υπήρξε πρωθυπουργός για οκτώ χρόνια αδιατάρακτα, είναι ο πιο έμπειρος από τους τρεις, ήταν μέρος του ιδρυτικού μύθου και ενεργός πρωταγωνιστής του πράσινου αφηγήματος και έχει ισχυρότερα πολιτικά κριτήρια από τους άλλους – γι’ αυτό και όταν ο διάδοχός του τον διέγραψε για λόγους σκοπιμότητας από την Κοινοβουλευτική Ομάδα και τον άφησε εκτός ενεργού πολιτικής έδειξε κατανόηση.
Συμπέρασμα; Αν το ΠΑΣΟΚ θέλει να ξαναγίνει ΠΑΣΟΚ πρέπει να πιάσει τα πράγματα από εκεί που τα άφησε ο Σημίτης. Για τον απλούστατο λόγο ότι στο μεταξύ τού συνέβη αυτό που έλεγε στον πρώτο κινηματογραφικό «Μάγο του Οζ» η Τζούντι Γκάρλαντ: «Εχω την εντύπωση ότι δεν είμαστε πια στο Κάνσας».














