[Προβολείς] Τέσσερις πήγε

Η καλύτερη φάση των οικογενειακών γιορτών είναι ασυζητητί τα μεθεόρτια. Οταν και το τελευταίο παλτό έχει φύγει από την κρεβατοκάμαρα, τότε είναι που αρχίζει το πραγματικό γλέντι. Ξεσκισμένα χαρτιά περιτυλίγματος, κατσαρές ξυλοκορδέλες, κουτιά από μισοφαγωμένες τούρτες, τόνοι περισσευάμενου φαγητού, ποτήρια με ίχνη κραγιόν, τασάκια που φουσκώνουν από περηφάνια και το καλό σερβίτσιο σε κατάσταση υπαρξιακής κρίσης. Ολα αυτά φτιάχνουν το σκηνικό των ονείρων μου.

 Μα πιο πολύ μ’ αρέσουν οι πατημασιές απουσίας που φεύγοντας αφήνουν πίσω τους γνωστοί και φίλοι. Κάθομαι στο πάτωμα και με ένα κουτάλι της σούπας αρχίζω να δοκιμάζω απ’ όλα όσα δεν πρόλαβαν να καταναλωθούν επιτόπου. Λόγια, φαγιά, γλυκά, φιλιά, λικέρ που υπό κανονικές συνθήκες δεν βάζω ποτέ στο στόμα μου. Με το πρώτο φως της επόμενης ημέρας αρχίζω να διακρίνω τις φθορές που επέφερε στον φέροντα οργανισμό μου όλο αυτό το ξεσάλωμα. Τα κομματάκια λειωμένης σοκολάτας στο χαλί, τα βαθουλώματα στο παρκέ από τις τακουνάρες, τις στάμπες από κόκκινο κρασί, τη χαμένη παρθενία του λευκού μου τραπεζομάντιλου. Μα πού ήμουν εγώ όταν πανηγυρικά το ντουφεκίζανε και γιατί είμαι εκ φύσεως φτιαγμένη να φτάνω πάντα τελευταία και κατόπιν εορτής; Για την 3η του Σεπτέμβρη 1974 που εκ πεποιθήσεως δεν παρευρέθην και για τη χθεσινή που από χαρακτήρα αναγκάστηκα να την πιω ώς τον πάτο. Εβίβα.