Η λύση για την Ευρώπη

Στις ευρωεκλογές της επόμενης χρονιάς, πρέπει να ξεσκεπάσουμε το καλύτερα κρυμμένο μυστικό των εθνικών πολιτικών μας: ότι αυτό που βλέπουν ως ουσιώδες στοιχείο της σύγχρονης διακυβέρνησης, το έθνος-κράτος, εξελίσσεται ταχύτατα σε μια απαρχαιωμένη πολιτική δομή.

Στην Ευρώπη, ενηλικιώνεται μια νέα γενιά ανθρώπων με χαμηλότερο βιοτικό επίπεδο από εκείνο των γονιών τους. Βρίσκονται αντιμέτωποι με μια επιλογή: ταχύτερη ολοκλήρωση ή παρατεταμένη διολίσθηση στην ασυνάφεια.

Και εντούτοις, το πιο φιλόδοξο σχέδιο αντιμετώπισης αυτής της επικίνδυνης κατάστασης είναι η ταυτόχρονη διεξαγωγή των ευρωεκλογών σε ολόκληρη την ΕΕ και η απευθείας εκλογή του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Δεν είναι αυτό το Big Bang που χρειάζεται η Ευρώπη.

Εχει έλθει η ώρα για ένα κίνημα πολιτών, χρηματοδοτούμενο από τους ίδιους τους πολίτες, που θα διατρέχει τα έθνη, τις γενιές και τα κόμματα και θα πάει την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση στο επόμενο επίπεδο. Και πριν συγκροτήσουμε ένα κόμμα, πρέπει να κοιτάξουμε τα success stories της Ευρώπης προκειμένου να αποφασίσουμε ποιο θα μπορούσε να είναι το πρόγραμμά μας.

Ας διδαχθούμε από τους Φινλανδούς όσον αφορά την εκπαίδευση· από τους Γάλλους όσον αφορά την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη· από τους Γερμανούς για την ελαστική απασχόληση· από τους Σουηδούς αναφορικά με την ισότητα των φύλων.

Επί του παρόντος, οι ευρωπαϊκές χώρες συνεχίζουν να βρίσκουν παρηγοριά στα σύμβολα κύρους που είχαν στον Παλαιό Κόσμο. Καυχιόμαστε για τις πλούσιες ιστορίες και τα όμορφα μνημεία και προσελκύουμε τους τουρίστες του κόσμου, που θαυμάζουν τον πολιτισμό, τη μόδα και τη γαστρονομία μας.

Αλλά τα σύμβολα στάτους του Παλαιού Κόσμου και οι τουρίστες δεν θα σώσουν την Ευρώπη. Πέρα από τις γεμάτες μουσεία πρωτεύουσες και τις πλούσιες σε ιστορία εξοχές, η υπόλοιπη Ευρώπη μαστίζεται από χρόνια ανεργία, ζοφερούς ρυθμούς ανάπτυξης και ταχέως γηράσκοντες πληθυσμούς. Οι λύσεις του σήμερα πρέπει να είναι διεθνικές, ειδάλλως δεν θα είναι πραγματικές λύσεις.

Βεβαίως, ας συνεχίσουμε να ζητωκραυγάζουμε για τις εθνικές μας ομάδες ποδοσφαίρου. Ας μη συνεχίσουμε όμως να ξεγελιόμαστε από την αυτάρεσκη ψευδαίσθηση των ηγετών μας πως όσον αφορά τον σχεδιασμό της πολιτικής, το έθνος-κράτος παραμένει το κατάλληλο όχημα των καιρών μας.

Αντ’ αυτού, πρέπει να ενστερνιστούμε πλήρως αυτό που πολλοί ήδη διαισθανόμαστε – ότι στεκόμαστε στην αυγή μιας νέας, μεταεθνικής εποχής στην οποία οι Ευρωπαίοι μπορούν να γίνουν από έσχατοι, πρώτοι.

Ειδάλλως, η Ευρώπη κινδυνεύει να γίνει το στερεότυπο που έχει για την Αμερική: ένας τόπος με τα καλύτερα νοσοκομεία, και εκατομμύρια ανθρώπους χωρίς επαρκή ιατροφαρμακευτική περίθαλψη· με τόσο προηγμένη τεχνολογία, και πολλούς ανθρώπους χωρίς πρόσβαση σε αυτή· με πανεπιστήμια παγκοσμίου κλάσης, αλλά γενιές που μένουν πίσω λόγω στενόμυαλων κοσμοθεωριών.

Είμαστε, παραδόξως, οι τελευταίοι που αμφιβάλλουν ακόμα για το ίδιο μας το πολιτικό σχέδιο. Παραπονούμαστε πως η Ευρώπη είναι απλώς μια αφηρημένη έννοια για τους πολίτες της, και εντούτοις δεν έχουμε ακόμα περάσει τους νόμους που θα δημιουργήσουν ένα ευρωπαϊκό διαβατήριο άξιο του ονόματός του ή το πλαίσιο που θα επιτρέψει σε κάθε Ευρωπαίο να ενστερνιστεί πραγματικά το σχέδιο της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Στην Ευρώπη, η πολιτική επικεντρώνεται υπερβολικά πολύ στο πώς κάθε έθνος θα ήθελε να είναι ο κόσμος και υπερβολικά λίγο στο τι φέρνει απτά αποτελέσματα. Αντί να τσακωνόμαστε για το ποιανού οι πολιτικές είναι προτιμότερες, χρειαζόμαστε μια Πανευρωπαϊκή προσπάθεια να προσδιορίσουμε τις καλύτερες πρακτικές της Ευρώπης σε κάθε τομέα και να τις υιοθετήσουμε σε όλη την ήπειρο. Τι κάνει κάθε χώρα καλύτερα; Ποια επιτυχημένα μοντέλα επιδέχονται διεύρυνση; Πώς μπορούμε να αξιοποιήσουμε τη συνδυασμένη εμπειρία, τους πόρους και τις δοκιμασμένες λύσεις όλων των ευρωπαϊκών εθνών;

Η Ευρώπη δεν θα αλλάξει από τις εκλογές του 2014. Θα αλλάξει μόνον όταν οι φιλοευρωπαίοι πολιτικοί που εκλέγονται σε εθνικά αξιώματα συμφωνήσουν να μεταβιβάσουν εξουσία στους πραγματικά ευρωπαϊκούς θεσμούς.

Πρέπει να δώσουμε στους πολιτικούς μας να καταλάβουν πως δεν χάβουμε πλέον τις εθνικιστικές τους μπλόφες, πως δεν μοιραζόμαστε τον φόβο τους μήπως διολισθήσουμε στην ασυνάφεια αν δώσουμε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο την εξουσία που αξίζουν.

Είτε θα αξιοποιήσουμε την ισχύ και τους πλούσιους πόρους ολόκληρου του ευρωπαϊκού δικτύου ή θα επιτρέψουμε στην παγκοσμιοποίηση να μας προσπεράσει.

Και το πρώτο βήμα είναι να αρχίσουμε να ψηφίζουμε όχι ως γάλλοι, γερμανοί ή έλληνες πολίτες – αλλά ως Ευρωπαίοι.

Ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ, συμπροεδρεύων των Πρασίνων στο Ευρωκοινοβούλιο, και ο Φελίξ Μαρκάρντ, υπεύθυνος εταιρείας δημοσίων σχέσεων, συνίδρυσαν τον Αύγουστο το μη κερδοσκοπικό κίνημα πολιτών Europeans.Now