[Προβολείς] Then we take Berlin

Στις πρώτες ευρωεκλογές – το 1981 εάν δεν με απατά η μνήμη μου – είχαμε πιάσει μια φίλη της γιαγιάς μου και με σκοπό να της υφαρπάξουμε την ψήφο, πίτσι πίτσι τής τριβελίζαμε το μυαλό με τα ευρωπαϊκά. Ξαφνικά γυρνάει η καημενούλα και τι μας λέει; «Βρε παιδιά, γιατί ψηφίζουμε εμείς για την Ευρώπη; Την έχουμε καταλάβει;».

Κάπως έτσι αισθάνθηκα μελετώντας το προεκλογικό ντιμπέιτ μεταξύ Μέρκελ και Στάινμπρουκ. Εγγυήσεις για τη μεταρρυθμιστική μας πορεία και υποσχέσεις για νέο οικονομικό πακέτο η Ανγκελα, σχέδιο Μάρσαλ, αντί δημοσιονομικής προσαρμογής και λιτότητας, ο γλυκός μου ο Πέερ. Απαξ και δεχθούν έλληνες επιτρόπους, πάει, εγώ προσωπικά θα θεωρήσω την κατάκτηση περαιωμένη. Οπότε, πιάστε εσείς την Μπούντεσταγκ που αντέχετε τις αντικατοχικές διαδηλώσεις και πιάνω εγώ τη Σαουμπίνε προτού με προλάβει ο Σμαραγδής. Τον Χατζάκη θα τον πάρω οπωσδήποτε γιατί αποτελεί μέρος της λύσης, κρίμα που θα μείνουν στην απέξω κάτι φίλοι μου της ΔΗΜΑΡ γιατί μαθαίνω ότι και η ZDF χρειάζεται απεγνωσμένα τη συμπαράστασή τους. Εν ανάγκη, για να προχωρήσει λίγο και η «κινητικότητα», στέλνουμε τον Ματζουράκη στην Μπάγερν, φέρνουμε τον Γακουαρντιόλα στην Καλλονή και ρίχνουμε την Μπορούσια Ντόρτμουντ να παίζει με την ΑΕΚ. Τον Σωκράτη Παπασταθόπουλο άσ’ τον εκεί που κάθεται. Ενας Καλαματιανός στην Μπουντεσλίγκα θα μας σώσει.