[Ιστορίες] Nolle timere

Ο άνθρωπος που κηδεύτηκε χθες στο Μπέλαγκι της Βόρειας Ιρλανδίας συνήθιζε να λέει πως για έναν ποιητή το πιο εύκολο κομμάτι της ημέρας είναι οι ώρες που αφιερώνει στην ποίησή του· το πιο δύσκολο, να βρει κάτι να κάνει την υπόλοιπη μέρα. Ο ίδιος αποφάσισε νωρίς πως η διδασκαλία ήταν μια έντιμη ενασχόληση για την «υπόλοιπη μέρα». Και την αντιμετώπιζε πολύ σοβαρά, ως μια δεξιότητα που έπρεπε και αυτή να καλλιεργηθεί.

Ανάμεσα στους πολλούς φοιτητές που τον φώναξαν, ανά τα χρόνια, Δάσκαλο, ήταν και ο Κρίστοφερ Μπένφι, καθηγητής σήμερα Αγγλικής Λογοτεχνίας στο Mount Holyoke College της Μασαχουσέτης. Ο Μπένφι θυμάται τον Δάσκαλο πολύ πριν να τιμηθεί με Νομπέλ, την ημέρα των 40ών γενεθλίων του, να ανεβαίνει στο βήμα του Χάρβαρντ κρατώντας έναν παραφουσκωμένο χαρτοφύλακα – αργότερα του αποκάλυψε πως εμπεριείχε άδεια μπουκάλια Guinness. Θυμάται επίσης τον Δάσκαλο να τους λέει πως ένα μεγάλο κομμάτι της συγγραφικής τέχνης μπορεί να διδαχθεί. «Με αυτό μπορώ να σας βοηθήσω», έλεγε. «Το άλλο εξαρτάται από εσάς». Σπάνια αναφερόταν στα δικά του ποιήματα. Δεν προσπαθούσε να μετατρέψει τους φοιτητές του σε αντίγραφα του εαυτού του. Αντ’ αυτού, προσπαθούσε να βρει ποιητές στη συνέχεια του δρόμου που οι φοιτητές έδειχναν να ακολουθούν. «Αυτό το ποίημα θα χρειαζόταν μια μικρή επέμβαση», έλεγε ήπια. «Αν έκοβες την πρώτη στροφή;»· ή «αυτός ο τελευταίος στίχος μήπως είναι λίγο στομφώδης;». Οσο για το «άλλο κομμάτι», εκείνο που δεν μπορεί κανείς να το διδάξει, ο Μπένφι θυμάται τον Δάσκαλο να συστήνει ένα βιβλίο με τίτλο κάτι σαν «Το Εργο του Ποιητή», αλλά η μόνη φορά που τον άκουσε να αναφέρεται σε αυτό ήταν επικαλούμενος το κατά Λόρκα «ντουέντε» – αυτή τη μυστηριώδη, σκοτεινή φωτιά της έμπνευσης, που δύσκολα ορίζεται αλλά εύκολα αναγνωρίζεται στο δέος του αναγνώστη. Στους μαθητές του, ο Δάσκαλος έμοιαζε πάντα γηραιότερος, σοφότερος. Η πρώτη σκέψη του Μπένφι όταν πληροφορήθηκε τον θάνατό του ήταν: «Μόνο 74! Θεέ μου, ήταν ένας από μας!».

Η Ιρλανδία αποχαιρέτησε χθες τον Δάσκαλο, τον Σέιμους Χίνι, με ίσες ποσότητες ποίησης και πόνου. Εκφωνώντας τον επικήδειο, ο γιος του αποκάλυψε το τελευταίο μήνυμά του προς τον κόσμο, το τελευταίο SMS που έστειλε, λίγο πριν από το τέλος, στην επί σχεδόν μισό αιώνα σύντροφό του: «Nolle timere». «Μη φοβάσαι».