Απλά μαθήματα... κινητικότητας στο προσωπικό του Δημοσίου. Γιατί γίνεται η φασαρία με τη διαθεσιμότητα; Απλούστατα γιατί η τρόικα απαιτεί - απαιτούσε δηλαδή εξαρχής, αλλά οι ημέτεροι φωστήρες το έκρυβαν - να απασχολεί το ελληνικό Δημόσιο λιγότερους υπαλλήλους. Κάπου 150.000 λιγότερους, από τους 612.000 μονίμους που μισθοδοτεί σήμερα. Σωστό ή λάθος, είναι άλλη υπόθεση.
Προκειμένου να αρχίσουν λοιπόν οι απολύσεις εφευρέθηκε η διαθεσιμότητα, στο πλαίσιο της κινητικότητας. Απλώς χρυσώνεται το χάπι δηλαδή, ή γίνεται προσπάθεια όσοι θα φύγουν να φύγουν σιγά και με το μαλακό. Ορθώς ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσπαθεί να μετατρέψει τη μέθοδο της κινητικότητας σε σταθερή παράμετρο μάνατζμεντ στο Δημόσιο και εξίσου ορθώς ο Βαγγέλης Βενιζέλος το στηρίζει. Η διαχείριση των ανθρωπίνων πόρων δεν μπορεί να είναι υπόθεση μιας περιόδου.
Αρα, πρέπει να φύγουν υπάλληλοι. Αυτό από μόνο του απαιτεί δύο απαντήσεις για να έχει νόημα. Πρώτο: ποιοι θα φύγουν. Δεύτερο: πώς θα φύγουν. Από τη φύση του το ελληνικό κράτος προσφέρει τις απαντήσεις. Στην πρώτη ερώτηση η απάντηση είναι ότι πρέπει φύγουν αυτοί που δεν κάνουν για τη δουλειά. Ποιος θα πλήρωνε κάποιους που δεν είναι κατάλληλοι γι' αυτό που τους προσέλαβε; Και αυτοί είναι πολλοί: από τους επίορκους - φτάσαμε στο σημείο να το συζητάμε! - μέχρι όσους διορίστηκαν με κομπίνα. Εχει κάποιος αντίρρηση γι' αυτό;
Στο δεύτερο ερώτημα η απάντηση είναι εξίσου απλή: θα φύγουν κατ' εφαρμογή της εργατικής νομοθεσίας. Η οποία προστατεύει τον εργαζόμενο, αλλά προστατεύει και τον εργοδότη. Δεν μπορεί να σιτίζεται στον κρατικό προϋπολογισμό κάποιος που παραβιάζει διαρκώς τους όρους εργασίας του. Θα έλεγε κανείς κάτι διαφορετικό;
 Αρα, σε ένα κράτος στο οποίο συχνά επικρατούσε η νοοτροπία «μόνο τα ρολόγια και τα κορόιδα δουλεύουν», η δουλειά του Μητσοτάκη είναι να τους βρει, να μην αδικήσει κανέναν, να μη διώξει ικανούς και να μην κρατήσει σκάρτους. Τα υπόλοιπα είναι θέματα οργάνωσης της κρατικής μηχανής για να μπορεί να ανταποκριθεί στον ρόλο της. Ο οποίος δεν είναι να απορροφά την ανεργία, είναι να εξυπηρετεί τους πολίτες. Και επ' αυτού το κρίσιμο δεν είναι πόσους απασχολεί, είναι πόσο παράγουν. Δηλαδή, δεν συναρτάται μόνο με τους αριθμούς. Αλλωστε, όπως έλεγε όπως έλεγε ο αμερικανός αρχιτέκτονας Φρανκ Ράιτ: «Το λιγότερο είναι περισσότερο, όταν το περισσότερο δεν είναι καλό».
Ακολουθήστε τα ΝΕΑ στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στα ΝΕΑ