«Η ανέντιμη χρήση της γλώσσας είναι η πρώτη πράξη κάθε πολέμου». Είναι κάτι που διαπιστώνει ο Φραντσέσκο Μέρλο της Repubblica με αφορμή την πίεση του Σίλβιο Μπερλουσκόνι προς την ιταλική κυβέρνηση να του δοθεί χάρη προκειμένου να μην εκτίσει την ποινή του για φοροδιαφυγή. Ο Μπερλουσκόνι, λοιπόν, αποκαλεί «συμφιλίωση» την άρση της τιμωρίας του. Αυτή η απόπειρα διαστρέβλωσης της πραγματικότητας, όμως, ισοδυναμεί με κήρυξη πολέμου του εγκλήματος στο δίκαιο. Κάποιος συνεργάτης του χαρακτήρισε το Κοινοβούλιο «ειδικό δικαστήριο», ένας άλλος το παρομοίασε με «εκτελεστικό απόσπασμα». Αυτός δεν είναι ένας απλός πόλεμος λέξεων, σημειώνει ο ιταλός δημοσιογράφος. Είναι πολεμική ρητορική. Δεν είναι δημόσιος διάλογος, δεν είναι γλωσσολογική άσκηση στρεψοδικίας, δεν είναι ένα παιχνίδι λεκτικών αποχρώσεων. Είναι μια εχθρική πράξη. Η βουλευτής που δηλώνει ότι «είμαστε όλοι φοροφυγάδες», σε ένδειξη συμπαράστασης προς τον αρχηγό της, γελοιοποιεί την έννοια της αλληλεγγύης, προδίδει το κοινό αίσθημα, κονιορτοποιεί εκείνη τη ρητορική έκφραση που χρησιμοποιούμε όταν θέλουμε να ταυτιστούμε με τα θύματα της βίας.  
Θα μπορούσαμε να γελάσουμε με αυτή τη γλωσσική απάτη, με την κατάχρηση των ιστορικών αναλογιών. Πραγματικά, πείθει κανέναν ένας βουλευτής όταν παρομοιάζει τον Μπερλουσκόνι με τον Τσε Γκεβάρα και την κυβέρνηση Λέτα με τη βολιβιανή χούντα που τον ήθελε νεκρό; Αλλά δεν γελάει κανείς. Αυτό το νέο λεξιλόγιο της Κεντροδεξιάς προκαλεί στην Ιταλία μόνο θλίψη και ανησυχία. Το αδίκημα ενός πολιτικού ισοδυναμεί με «πολιτική δολοφονία», «πλήγμα κατά της δημοκρατίας», «ποινικοποίηση της πολιτικής». Μια απόφαση της Δικαιοσύνης προκαλεί ένα φάσμα αντιδράσεων που ξεκινά από την ενσυνείδητη παραπλάνηση και φθάνει έως την καθαρή ανοησία. Οι έννοιες πέφτουν θύματα μιας ανεξέλεγκτης νευρικής βουλιμίας, μια υπερπαραγωγή λέξεων διαστρεβλώνει νοήματα, καταργεί τον ορθό λόγο, επιστρατεύεται για να κρύψει από το οπτικό πεδίο της κοινής γνώμης τον ωμό εκβιασμό ενός πρώην πρωθυπουργού σε μια ολόκληρη χώρα. 
Η ανέντιμη χρήση της γλώσσας, την οποία ανιχνεύει ο Φραντσέσκο Μέρλο, δεν είναι άγνωστη ούτε στη δική μας χώρα. Είναι ένα διαρκές δυστύχημα που σκοτώνει τον δημόσιο διάλογο, μια ατελείωτη διαστροφή που δηλητηριάζει τη δημόσια ζωή, ένα τραύμα που δεν επουλώνεται ποτέ. Οι μύστες της είναι πολλοί και ακούραστοι. Χτίζουν ένα τείχος από λέξεις που κρύβει την επαφή με την πραγματικότητα, υφαίνουν ένα αδιαφανές πέπλο που πνίγει την αλήθεια, φτιάχνουν έναν φανταστικό κόσμο από τα σαθρά υλικά της επικής ρητορείας, της ηρωικής αφήγησης, της λυρικής περιγραφής. Εναν κόσμο που θα γκρεμιστεί με το πρώτο φύσημα της συλλογικής απογοήτευσης όταν οι λέξεις μείνουν μόνες, γυμνές και μετέωρες.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από