[Προβολείς] Αστεία

«Σταμάτα, δεν αντέχω άλλο, θα με κάνεις να πεθάνω από τα γέλια». Το μήνυμα αυτό είχε αναρτήσει κάποτε μια δημοσιογράφος στο twitter βρίσκοντας αστείο το γεγονός ότι μια συνάδελφός της αποκαλούσε τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε «σακάτη». Πολλοί χρήστες των σόσιαλ μίντια, όμως, δεν γέλασαν καθόλου. Στηλίτευσαν με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο το αστείο που δεν ήταν αστείο και η δημοσιογράφος που είχε την ατυχή έμπνευση να ειρωνευτεί τον γερμανό υπουργό Οικονομικών για τη σωματική του αναπηρία υποχρεώθηκε να ζητήσει συγγνώμη.

Ούτε προχθές γέλασε κανείς στη Βουλή όταν ένας βουλευτής της Χρυσής Αυγής χαρακτήρισε τον Γκίντο Βεστερβέλε «κυρία». Τέτοια αστεία για τους ομοφυλόφιλους δεν κάνουν πια ούτε οι παρέες των ανέμελων πιτσιρικάδων στις καφετέριες. Αλλά αντίθετα με ό,τι συνέβη στο twitter, στη Βουλή δεν διαμαρτυρήθηκε κανείς. Ο προεδρεύων της συνεδρίασης σιώπησε, κανένας από τους βουλευτές που ήταν παρόντες εκείνη τη στιγμή δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να πάρει τον λόγο και να καταδικάσει την ανοησία του νεοναζί που πιθανότατα θέλει να πιστεύει για τον εαυτό του ότι πνίγεται στην τεστοστερόνη.

Δεν έχει νόημα να υπενθυμίσουμε ότι ο προεδρεύων Γιάννης Δραγασάκης είχε επιδείξει την ευαισθησία που έπρεπε όταν ένας άλλος χρυσαυγίτης είχε αναφερθεί με απαξιωτικό τρόπο στον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα – αν και η αίσθηση ότι η τωρινή του σιωπή οφείλεται στην καταγωγή του γερμανού υπουργού Εξωτερικών αφήνει μια πικρή γεύση. Εχει νόημα, όμως, να επισημάνουμε τη διαφορά της αντίδρασης ανάμεσα στην κοινωνία των πολιτών και στους εκλεγμένους εκπροσώπους τους. Είναι ένα χάσμα που δημιουργεί δύο κόσμους και μοιάζει να γίνεται όλο και πιο βαθύ. Μια διαφορά φάσης ανάμεσα σε έναν κόσμο που αγωνίζεται για το παρόν του και αγωνιά για το μέλλον του κι έναν κόσμο που εμφανίζει συμπτώματα αποκοπής από το υπόλοιπο κοινωνικό σώμα, που χτίζει με πρωτοφανή ταχύτητα ένα σύμπαν στο οποίο χωράνε μόνο ο Βελουχιώτης, ο Μελιγαλάς και το Βίτσι, ο φανατισμός και οι προσκλήσεις για ξύλο στο περιστύλιο.

Οι χρήστες του twitter δεν είχαν υπερασπιστεί τότε την πολιτική ορθότητα, το σαβουάρ βιβρ, την αστική ευγένεια. Είχαν θυμώσει με την περιφρόνηση της αδυναμίας του άλλου, με την αδιαφορία για τον πόνο του. Οι βουλευτές προτιμούν να θυμώνουν εκ μέρους μας, τους βολεύει να εξοργίζονται για πάρτη μας. Αλλά δεν είναι ικανοί να υπερασπιστούν ούτε καν το αυτονόητο.