[Προβολείς] Κάφκα

Πιθανότατα θα την πατήσουμε πάλι. Οπως τότε που αναστενάζαμε στα γήπεδα και ήμασταν όλοι προπονητές, όπως κάποτε που γίναμε σεισμολόγοι, κάποια άλλη στιγμή επιδημιολόγοι και τώρα τελευταία οικονομολόγοι. Επιτέλους, ήρθε ή ώρα να γίνουμε δικαστές. Δεν θα χρειαστεί να διαβάσουμε τις 20.000 σελίδες της δικογραφίας του Γιώργου Παπακωνσταντίνου, να ξεκοκαλίσουμε την προχθεσινή του ομιλία στη Βουλή, να παρακολουθήσουμε τη δίκη του – αν γίνει ποτέ. Αρκεί να εμπιστευθούμε το ένστικτό μας για να βγάλουμε την απόφαση, να επιστρατεύσουμε τη μόνιμη καχυποψία μας ή να επιχειρήσουμε μια λογική επεξεργασία των γεγονότων, να αφεθούμε δηλαδή στη γοητεία της αστυνομικής πλευράς της υπόθεσης για να ανακαλύψουμε σαν μυθιστορηματικοί ντετέκτιβ τη διαδρομή της λίστας Λαγκάρντ, τα πιθανά κίνητρα του δράστη και τελικά την ταυτότητά του.

Μπορεί και να εγκαταλειφθούμε στην συναισθηματική μας ταύτιση με το δράμα του πρώην υπουργού ή να παρασυρθούμε από την αποστροφή μας προς το πρόσωπό του. Ισως τον εντάξουμε στη βολική κατηγορία τού «όλοι τα παίρνουν» ή να τον δούμε σαν θύμα ενός διεφθαρμένου συστήματος που έψαχνε και επιτέλους βρήκε τον αποδιοπομπαίο τράγο του.

Στην τελευταία περίπτωση θα έχουμε ταυτιστεί με αυτήν που ήταν από την αρχή και φαίνεται ότι θα είναι έως το τέλος της περιπέτειας η υπερασπιστική γραμμή του Γ. Παπακωνσταντίνου. Ο πρώην υπουργός εμφάνισε τον εαυτό του ως θύμα κάποιων σκοτεινών προσώπων που ήθελαν να φορτώσουν στις πλάτες του όλες τους τις αμαρτίες, σαν μια Ιφιγένεια που έπρεπε όχι απλώς να θυσιαστεί αλλά να λιντσαριστεί από έναν όχλο που διψάει για φρέσκο αίμα και εκδίκηση για το Μνημόνιο. Ο κ. Παπακωνσταντίνου δεν πρωτοτύπησε. Στην πραγματικότητα περιέγραψε, όπως πολλοί πριν από αυτόν, μια πολιτική συνωμοσία που εξυφάνθηκε πίσω από την πλάτη του. Μπορεί και να είναι έτσι, μακάρι να δικαιωθεί στο δικαστήριο.

Δεν μπορεί, όμως, να μη διαπιστώσει κανείς την ευκολία με την οποία κατασκεύασε και αυτός ένα καφκικό σύμπαν με τον ίδιο στον ρόλο του Γιόζεφ Κ. Μόνο που υπάρχουν διαφορέ. Ο Γ. Παπακωνσταντίνου δεν ήταν υπάλληλος αλλά υπουργός. Την πόρτα του δεν χτύπησαν δύο άγνωστοι, αλλά κάποιοι που γνώριζε πολύ καλά. Δεν ήταν ένας συνηθισμένος άνθρωπος που βρέθηκε απέναντι στην εξουσία αλλά ένα κομμάτι της. Και αυτά τα πρόσωπα οφείλουν πρωτίστως να αναλαμβάνουν το μερίδιο της ευθύνης που τους αναλογεί.