[Προβολείς] Χαρτιά

«Ο Σοφοκλής Σχορτσιανίτης είναι δεύτερος εξάδελφός μου. Ολοι χάρηκαν γι’ αυτά που έκανε με την Ελλάδα στο Μουντομπάσκετ. Ολοι τον αγκάλιασαν. Πρέπει να είσαι πρωταθλητής για να σε αγκαλιάσει αυτή η χώρα;». Αυτό το αφοπλιστικό ερώτημα μου είχε θέσει η Τίτι – Κατερίνα Ανανόις σε ένα ρεπορτάζ που είχα κάνει για τον «Ταχυδρόμο» τον Φεβρουάριο του 2007. Η Τίτι – Κατερίνα ήταν τότε 20 χρόνων, παιδί μεταναστών από το Καμερούν που γεννήθηκε στην Ελλάδα. Η απάντηση ήρθε με καθυστέρηση έξι ετών, την έδωσε ο ίδιος ο Πρωθυπουργός. Και δυστυχώς για την Τίτι – Κατερίνα, είναι καταφατική. Πρέπει να είσαι πρωταθλητής. «Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο αγωνίστηκε και το αξίζει», δήλωσε προχθές ο Αντώνης Σαμαράς στο Συνέδριο της ΝΔ. «Είναι παιδί της ημετέρας παιδείας. Είναι δικός μας. Μας κάνει όλους υπερήφανους. Ετσι θέλουμε να γίνονται Ελληνες όσοι το επιθυμούν. Μέσα από την ημετέρα παιδεία. Οχι μέσα από τα χαρτιά».

Σήμερα δεν ξέρω πού βρίσκεται η Τίτι – Κατερίνα. Μπορώ να φανταστώ, όμως, τι θα απαντούσε στον κ. Σαμαρά. Πρώτα θα τον διαβεβαίωνε ότι μετείχε και η ίδια της ημετέρας παιδείας. Θα τον πληροφορούσε ότι γεννήθηκε στην Κόρινθο και ότι τελείωσε το σχολείο στην Αθήνα. Κι έπειτα θα του εξηγούσε τι σημαίνουν για την ίδια αυτά «τα χαρτιά», που για τον Πρωθυπουργό δεν έχουν καμία αξία. Θα του έλεγε ότι λίγο πριν τελειώσει το σχολείο ανακάλυψε ότι με τη ληξιαρχική πράξη γέννησης, το μοναδικό χαρτί που πιστοποιούσε την ταυτότητά της, δεν μπορούσε να γραφτεί στο πανεπιστήμιο. Η ζωή της κρεμόταν από ένα χαρτί που αρνιόταν να της δώσει η ελληνική πολιτεία. Η καθημερινότητά της ήταν μια ιδιότυπη ομηρεία. Δεν είχε κινητό τηλέφωνο στο όνομά της, δεν μπορούσε να ανοίξει τραπεζικό λογαριασμό, ήταν αδύνατο να ταξιδέψει με αεροπλάνο.

Ο Πρωθυπουργός δεν χρειαζόταν μία ακόμη περφόρμανς υποκρισίας και εμπαιγμού, μετά την υποδοχή του Γιάννη Αντετοκούνμπο στο Μέγαρο Μαξίμου, για να καταγγείλει στο τέλος τη Χρυσή Αυγή ότι ντροπιάζει με τις χυδαιότητές της την Ελλάδα. Το κάνει κι ο ίδιος λέγοντας ουσιαστικά στην Τίτι – Κατερίνα και χιλιάδες άλλους νέους ανθρώπους που βιώνουν τον ίδιο εφιάλτη ότι Ελληνας δεν γίνεται «όποιος το επιθυμεί», ούτε «όποιος μετέχει της ημετέρας παιδείας», αλλά όποιος μετέχει του ημετέρου πρωταθλητισμού. Οτι στον δικό του κόσμο, Ελληνας μπορεί να ελπίζει ότι θα γίνει μόνο όποιος χύσει τόνους ιδρώτα στο παρκέ.