[Προβολείς] Κουλτούρες

Τον Δεκέμβριο του 2009 ο Αντώνης Σαμαράς, νεοεκλεγείς τότε πρόεδρος της ΝΔ, ανέθεσε στην Ντόρα Μπακογιάννη ένα χαρτοφυλάκιο για τη «σκιώδη» κυβέρνησή του,  το οποίο προβλήθηκε – και από τα μέσα ενημέρωσης – ως κατώτερο των περιστάσεων και διόλου γενναιόδωρο για τη συνυποψήφια του 40%. Ηταν το Παιδείας και Πολιτισμού.

Ακριβώς αυτό για το οποίο γίναμε όλοι φεστιβαλιστές και θεατρολάγνοι, όταν το στρατηγείο της οδού Μπουμπουλίνας άλλαξε ένοικο στον τελευταίο ανασχηματισμό. Ξορκίζουν άραγε οι δικαιολογημένες μπηχτές κατά του νέου υπουργού τον μινιμαλισμό απαιτήσεων της κοινωνίας κάθε φορά που ο κόμπος φτάνει στη «βαριά βιομηχανία» της;

Ομολογουμένως η ελληνική Δεξιά δεν υπήρξε ποτέ επιδέξια στο αλισβερίσι με την κουλτούρα. Η αμυντική και φοβική Ελλάδα του 1950 δεν κατάφερε να εξαργυρώσει τον πολιτικό και κοινωνικό φιλελευθερισμό που αναδύθηκε δειλά στην επόμενη δεκαετία. Και το «ανήκομεν εις την Δύσιν» δεν βρήκε πρόθυμους συμμάχους στις τάξεις του κοσμοπολιτισμού. Σε συμβολικό επίπεδο, μόνο προσωπικές επιλογές στέκονται όρθιες στα 40 χρόνια της Μεταπολίτευσης. Οι φιλίες του Κωνσταντίνου Καραμανλή, ο Γιώργος Λούκος στο Φεστιβάλ Αθηνών, ο Γιάννης Χουβαρδάς στο Εθνικό Θέατρο. Ακόμη κι έτσι, το υπαρξιακό αδιέξοδο της εγχώριας Δεξιάς δεν μπορούσε να κρυφτεί. Στην πιο στρεβλή εκδοχή αυτού του αδιεξόδου, οι επαρχιώτικοι συμβολισμοί που επέβαλε ο Χριστόδουλος ήταν η απάντηση στην πληθωρική Αριστερά.

Δεν γνωρίζουμε ακόμη το όραμα περί Κεντροδεξιάς που επαγγέλλεται ο Πρωθυπουργός. Ούτε καταλάβαμε πολλά από τις αναφορές στον Πλάτωνα και στον Θουκυδίδη στο Συνέδριο της ΝΔ. Σύμφωνα με τον ίδιο, αυτή τη στιγμή τους διαβάζουν σε όλο τον κόσμο κι εμείς έχουμε μείνει πίσω. Μπορεί να είναι κι έτσι. Αλλά αν τους διαβάζουν στη Γερμανία, για παράδειγμα, έχουν ένα λόγο παραπάνω. Η πολιτιστική πολιτική είναι εκεί ο – θεσμικά κατοχυρωμένος – τρίτος πυλώνας της εξωτερικής, μαζί με την κλασική και την οικονομική διπλωματία. Ο στόχος; «Να προωθείται μία εκσυγχρονισμένη εικόνα της Γερμανίας στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής ενοποίησης και η σύμπραξή της στην αμοιβαία κατανόηση των κρατών-μελών». Πάλι δύσκολα μας βάζει το Βερολίνο…