Πόσο λίγοι είστε, αγάπες μου!

Κύριοι της τρικομματικής, γραμμένους μας έχετε, ε; Πείτε το ελεύθερα! Βγάλτε το από μέσα σας να ξαλαφρώσετε. Γραμμένους μας έχετε… Και τώρα το μόνο που κάνετε είναι να μετράτε αν σας βγαίνουν τα κουκιά. Κουκιά μετράτε, κουκιά σπέρνετε, κουκιά μαρτυράτε. Και μαρτυράμε κι εμείς μαζί σας. Μαρτυράμε – οι μάρτυρες. Οι οσιομάρτυρες μ’ εσάς που μπλέξαμε. Πόσο λίγοι είστε, αγάπες μου… Πόσο, μα πόσο, λίγοι!

Μέχρι και οι Ευρωπαίοι ξύπνησαν επιτέλους. Και συνειδητοποίησαν ότι οι Ελληνες δεν είναι τα «φραπεδάτα λαμόγια» που πίστευαν, αλλά ένας λαός σε απόγνωση. Το κλίμα γύρισε. Η διεθνής κοινή γνώμη διαπίστωσε ότι οι άνθρωποι στην Ελλάδα δεν αυτοκτονούν από βαρεμάρα: αυτοκτονούν από απελπισία βρε. Οι Γερμανοί φτάσανε, τα χρυσά μου, να ψελλίζουν κάτι για τις πολεμικές αποζημιώσεις.

Κι εσείς τι κάνετε; Τι κάνετε τώρα που γυρίζει; Αξιοποιείτε τη μεταστροφή του κλίματος; Αρπάζετε τον ταύρο από τα κέρατα;

Οοοοχι, αγάπες μου. Κάθεστε σαν τα μουτρωμένα αγοράκια που του πήρε ο άλλος το παιχνίδι και δεν πρόλαβε να τερματίσει το λέβελ. Και για να μην ΞΑΝΑλέμε τα αυτονόητα – έλα τώρα! Ελα τώρα που σας έπιασε ο πόνος για την ΕΡΤ. Επί των ημερών σας έχει απολυθεί το σύμπαν, ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΟΜΩΣ, και κολλήσατε στην ΕΡΤ. Και επειδή όντως το μαύρο είναι φασισμός, ψάξτε την απάντηση στις 50 αποχρώσεις του γκρι.

Και αντί να σοβαρευτείτε, έτσι για ποικιλία, μας γανώσατε το κέρατο με τις εκλογές! Ο ένας με την ελπίδα ότι θα βγει αυτοδύναμος – αν είναι ποτέ δυνατόν! – μπας και κάνει επιτέλους σόλο καριέρα. Οι άλλοι δύο γιατί βλέπουν τα ποσοστά τους στα Τάρταρα και φοβούνται μη βρεθούν να κοιτάζουν τη Βουλή με το κιάλι από το Σύνταγμα απέναντι.

Αχ, αγάπες μου, θα σας μαλώσω! Τώρα που η Ιστορία σάς καλεί, εσείς παίζετε πεντόβολα με ψηφαλάκια. Ο Σαμαράς, καλά μην το συζητάς. Λίγο το ξύσαμε το νεοφιλελέ βερνικάκι και να τος πετιέται, να τος πετιέται ο αυταρχισμός! Να τος, να τος ο δογματισμός αντρειεύει και θεριεύει. Αποφασίζομεν. Διατάσσομεν.  

Αλλά βρίσκει και τα κάνει. Τόσο καιρό τους «δοκίμαζε» τους άλλους δύο και αυτοί το ανέχονταν. Ετσι πάει, χαρά μου. Πρώτα σκουντάς μαλακά. Κι αν δεν σε διαολοστείλει ο άλλος, τότε θα σκουντήξεις πιο δυνατά. Και πιο δυνατά. Καθόμασταν 11.000.000 νοματαίοι και βλέπαμε τις κόκκινες γραμμές να γίνονται ροζ και αυτοί που τις βάλανε, χαμπάρι χαμπαράκι μου.

Ακόμα και τώρα, η ΔΗΜΑΡ υποστηρίζει ένθερμα την επιλογή Μανιτάκη. Οτι τα έκανε όλα μια χαρούλα τώρα αυτός. Συγγνώμη δηλαδή, είναι να τρελαίνεσαι. Πείσμα; Βλακεία; Παρωπιδισμός; Πολιτική ακαμψία; Πρεσβυωπία; (Μάλλον διπλωπία: άλλον Μανιτάκη βλέπουν αυτοί και άλλον εμείς!)

Και στο καπάκι, βγαίνει ο Θόδωρος Μαργαρίτης της ΔΗΜΑΡ και λέει το μνημειώδες:

– Κάνουμε διαχείριση θυμού!

Καλέ μου άνθρωπε, διαχείριση του δικού σας θυμού να κάνετε όση θέλετε. Διαχείριση του δικού μου θυμού όμως; Που τον προκαλέσατε εσείς;

Από την άλλη μεριά, ένα δίκιο το έχει ο Βενιζέλος όταν λέει στον Σαμαρά «σάς κάναμε την ΤΙΜΗ να σας αποδεχτούμε ως Πρωθυπουργό». Γιατί και ο Μητσοτάκης το 1989, 44% μια χαρά ποσοστάρα πήρε. Αλλά για να  σχηματιστεί κυβέρνηση συνεργασίας – με  Φλωράκη – Κύρκο – ο Τζαννής Τζαννετάκης ανέλαβε πρωθυπουργός. Δεν στρογγυλοκάθησε ο Μητσοτάκης στην καρέκλα – που στάνταρ τη ζαχάρωνε, δεν το συζητώ! Εβαλε όμως τον άλλον. Πολλά μπορείς να του προσάψεις του Μητσοτάκη, αλλά αυτό όχι!

Αλλά ας μην κολλήσουμε εκεί. Ας κολλήσουμε αλλού – γιατί ΚΑΠΟΤΕ ΚΑΠΟΥ πρέπει να κολλήσουμε σ’ αυτόν τον τόπο:

Η ουσία δεν είναι – και δεν ήταν ποτέ – αν η χώρα μας πάει εκλογές καλοκαίρι ή φθινόπωρο. Η ουσία είναι ότι αυτήν την εποχή, περισσότερο από κάθε άλλη, η Ελλάδα είχε ανάγκη από μια μεγαλόπνοη ηγεσία. Ανθρώπους που μπορούν να δουν πέρα και πάνω από τα μικροκομματικά τους συμφέροντα.

Η Ιστορία γράφεται από τον άνθρωπο που χτυπάει το χέρι στο τραπέζι. Η Ιστορία γράφεται από τον άνθρωπο που βάζει πέρα και πάνω απ’ όλα την αγάπη του για τον τόπο του. Αυτοί είναι οι μεγάλοι άνδρες και γυναίκες! Αυτοί είναι οι ηγέτες, οι οραματιστές, αυτοί οι πνευματικοί και πολιτικοί ταγοί.

Ολοι οι άλλοι… Η υστεροφημία θα περάσει και δεν θα τους αγγίξει. Δυστυχώς γι’ αυτούς. Και πολύ περισσότερο για μας. Γιατί υπάρχουν αυτοί που γράφουν Ιστορία. Και υπάρχουν κι αυτοί που τρέχουν λαχανιάζοντας πίσω από τον Ιστορία.

Τι κρίμα, αγάπες μου… Τι κρίμα!