[Προβολείς] Εκεί που δεν πιάνει μελάνι

Πιαστήκαμε τόσες μέρες απ’ το πριονισμένο κλαρί της ΕΡΤ και τελικά χάσαμε το δάσος. Κι αν δεν ήταν ακριβώς δάσος, ήταν πάντως ένα δεντράκι μεσαίου μεγέθους τσεκουρωμένο κατάστηθα, γκαπ. Δώδεκα κοινοβουλευτικά κούτσουρα, τεχνολογικώς απελέκητα, επί 354 φύλλα μεγέθους Α4 έκαστο, το όλον 4.284 σελίδες χαρτί, χώρια το ξεθέωμα του εκτυπωτή και της σουπιάς το μελάνι. Τόση ήταν η οικολογική λυπητερή που μας ήρθε από τις εκτυπώσεις της Προανακριτικής για τη λίστα Λαγκάρντ. Ανθρωποι που θα άλλαζαν τον κόσμο, κατά τα άλλα δικαστές για το στικάκι τ’ αλλουνού, και δεν ήταν σε θέση ν ανοίξουν ούτε το κομπιούτερ τους για να διαβάσουν ένα απλό απλούστατο μέιλ μαζί με τα συνημμένα του. Δεν ξέρω κιόλας αν το είχαν μόνον για πασιέντζες, faceboοk ή Criminal case. Οπως και να το πεις, όπως και να το τραγουδήσεις, ο εν λόγω ζουμπάς, αχ το  δεντράκι μας, κι αυτό είχε ψυχή. Οπότε, πάρ’ το στεφάνι μας, πάρ’ το γεράνι μας, στη Δραπετσώνα πια δεν έχουμε ζωή εκτός κι αν την πάρουμε από το Candy crash για να συνεχίσουμε την παρτίδα.

Ευτυχώς τουλάχιστον που δεν ζούμε στην εποχή του Μωυσή για να γράφουμε πάνω στην πέτρα. Μέχρι να αποσώσει η Κωνσταντοπούλου και να λάμψει επιτέλους η αλήθεια θα είχαμε ξεπαστρέψει τη μισή Μακεδονία και ολόκληρη τη Θράκη σε μαρμαροφόρα κοιτάσματα.