[Προβολείς] Πλούσια μαλλιά

Κακή εβδομάδα η περασμένη, γεμάτη καιρική ασάφεια και ύπουλο θανατικό. Αν παρασυρθώ από τους προτεινόμενους συμβολισμούς της μπορεί και να κάνω το μοιραίο λάθος. Να συμπεράνω φέρ’ ειπείν ότι τα γούστα του Χάρου ήταν συγκεκριμένα εκείνο το διάστημα αφού με την ίδια χεριά μάζεψε από τον πάνω κόσμο δύο ψηλές, ζωηρές γυναίκες, την Ελένη Παμπούκη και την Ιωάννα Χατζηνικολή. Δεν είναι τόσο ο χώρος των ιδεών και του βιβλίου που συμπτωματικά υπηρέτησαν και οι δύο τους, όσο τα πυκνά σγουρά λευκά μαλλιά τους που μου βάζουν ιδέες.

Αναμετρώ με το μάτι το χάος της βιβλιοθήκης μου. Ποιο απ’ όλα αυτά τα βιβλία κατάφερε με τα χρόνια να καπαρώσει τη θέση του παρά τις μαζικές εκκαθαρίσεις; Για την πάπισσα Γιουρσενάρ των εκδόσεων Χατζηνικολή, δεν τίθεται θέμα. Κατέχει δικαιωματικά το δωμάτιο με θέα της ζωής μας. Μετά, φυσάω τη σκόνη από τον «Πράσινο Ιππότη» και τον «Μαύρο Πρίγκιπα» από τις ίδιες εκδόσεις, σκέφτομαι και ένα ιδιόχειρο γράμμα της αγαπημένης Αϊρις Μέρντοχ που κατέχει μια φίλη μου και με ξανατρώει η ζήλεια. Χαζολογάω λίγο «Μέσα στο δίχτυ» και βουτάω κατευθείαν στο «Θάλασσα, θάλασσα». Ενας τρομερός νοτιάς τη μέρα που το διάβαζα το πήρε και μου το ‘ριξε σε μια λακκούβα με λασπόνερα. Σαν φουσκωμένο πάτωμα, σαν νοτισμένος τοίχος, σαν χτες.